مطالعات جدید دانشمندان، داستان جزیره ایستر را به شکل متفاوتی تشریح می کند!

[ad_1]

داستان جزیره ایستر (Easter Island) یا «راپای بزرگ»، مردمانی باستانی را توصیف می‌کرد که مقدمات انقراض خود را فراهم ساختند؛ اما ظاهرا واقعیت چیز دیگری‌ست!

جزیره ایستر به دو دلیل شناخته می‌شود: تندیس‌ های موآی و داستانی احمقانه از مردمان باستانی آن! باورها بر این بود که این تمدن منزوی و باستانی، با استفاده نادرست از منابع زیست‌محیطی، مقدمات انقراض جمعی خود را فراهم ساخته‌اند. اما تجزیه و تحلیل گروهی از باستان‌شناسان، سعی دارد که داستان جزیره ایستر را به شکل متفاوتی تشریح کند. با تکیه بر دلایل جدیدی که از سوی باستان‌شناسان ارائه شده است، مردمان جزیره ایستر یا «راپا نوی»، اقدامات مفیدی را برای محیط زیست خود انجام داده‌اند.

زمانی که اروپاییان برای اولین بار در قرن هجدهم میلادی به جزیره ایستر قدم گذاشتند، با چشم‌اندازی بی‌نظیر رو به رو شدند. صدها تندیس حیرت‌انگیز موآی در این جزیره به چشم می‌خوردند، واقعیتی که در پس زمینه ماجرا قرار داشت این بود که مردمان باستانی جزیره ایستر ، از درختان این جزیره به عنوان غلطک استفاده کرده و به کمک آنان، موآی‌ها را حرکت می‌دادند. بخش دیگری از درختان جنگل، برای تامین انرژی و حرارت مورد استفاده قرار می‌گرفت. اثرات منفی حاصل از قطع بی رویه درختان این جزیره، به شکل مصیبت‌باری بر زندگی و رفاه ساکنین آن سایه افکند و داستانی غم‌انگیز را در سرگذشت آنان رقم زد.

داستان جزیره ایستر در گذشته بدین گونه بود که ساکنین آن، از منابع موجود به شکلی بی‌رویه استفاده کردند و سپس با اتمام منابغ غذایی، مقدمات انقراض خود را فراهم ساختند. یکی از منابع مهمی که آنان استفاده می‌کردند، درختان جنگل بود. با استفاده از چوب این درختان، امکان ساخت قایق برای ماهی‌گیری فراهم میشد. در صورت عدم در دسترس بود قایق، امکان ماهی‌گیری برای آنان وجود نداشت. از این رو مردمان جزیره ایستر شروع به تامین منابع غذایی خود در خشکی کردند. اما بهره‌وری خاک این جزیره به علت فرسایش، بسیار کم بود و چشم‌اندازی غم‌انگیز را از تاریخ مردمان این جزیره به تصویر می‌کشاند.

داستان جزیره ایستر

برای درک بهتر حقایق نهفته در پس زمینه داستان جزیره ایستر ، تیمی از دانشگاه بینگهمتون (Binghamton University)، تحقیقات خود بر روی گیاهان و حیوانات این منطقه در حدود 1400 سال قبل را آغاز کردند. تجزیه و تحلیل ایزوتوپ‌های کربن و نیتروژن کلاژن در استخوان‌ها، می‌تواند رژیم مردمان باستان این جزیره را تشریح کند.

نتایج این آزمایش، نشان داد که حدود نیمی از رژیم غذایی ساکنین جزیره ایستر را منابع آبی تشکیل می‌داد. این بدان معناست که استفاده آنان از ماهیان بیش از ظرفیت موجود بود و آنان را به زودی با چالشی سخت مواجه می‌ساخت. از طرفی، مواد غذایی که مردمان باستانی این جزیره در خشکی کشت می‌کردند، شرایط بهتری را نسبت به تصورات پیشین ما داشته است. در واقع مردمان جزیره ایستر موفق شده بودند که با اصلاحاتی خاص، مشکلات و چالش‌های موجود در زمینه کشت محصولات خوراکی را تا حد بسیاری بهینه‌سازی کنند.

مردمان باستان جزیره ایستر، تا مدتی طولانی، از منابع دریایی برای تامین خوراک مورد نیاز خود استفاده می‌کرند. کمی بعد آنان دریافتند که استفاده از این منبع به تنهایی نمی‌تواند پاسخگوی نیازهای آنان باشد. آزمایشات دانشمندان بر روی خاک این منطقه حکایت از آن دارد که محصولات خوراکی مردمان جزیره ایستر، از یک خاک اصلاح شده به دست می‌آمده و آن‌ها ضمن غنی‌سازی خاک، سعی داشتند رشد محصولات خود را تا حد ممکن بهینه‌سازی کنند. در واقع بومیان این منطقه با اضافه کردن سنگ بستر به سطح و دورن خاک جزیره ایستر، سعی بر آن داشته‌اند که نیازهای جمعیت خود را تا حد بسیاری پوشش دهند. از این رو از دست دادن درختان جنگل، آنگونه که پیش‌تر تصور میشد، برای مردمان این ناحیه فاجعه‌ای بزرگ به حساب نمی‌آمد.

داستان جزیره ایستر و نابودی بی‌رویه درختان و استفاده کنترل نشده از منابع آبی می‌تواند به عنوان یک پدیده ترسناک و غیرقابل اجتناب برای آینده نسل امروز انسان نیز مورد توجه قرار بگیرد. با این حال دانشمندان دانشگاه بینگهمتون معتقدند که تاریخ این جزیره چیزی خلاف آن است که پیش‌تر تصور میشد و در تشریح داستان جزیره راپای بزرگ می‌بایست دقت بیشتری را به خرج داد.

[ad_2]

لینک منبع

کشف راز عمر طولانی سازه های روم ؛ بتن دو هزار ساله، بهتر از نمونه های امروزی!

[ad_1]

معمای عمر دو هزار ساله سازه های روم توسط محققان حل شد؛ نوعی بتن دو هزار ساله که از بتن های امروزی بهتر و مقاوم تر است! دست‌آوردی که می‌تواند انقلابی در صنعت سازه های مدرن امروز به وجود آورد.

یکی از رازهای عجیب در رابطه با سازه های روم، عمر طولانی این بناها است. بعضی از آن‌ها به مدت 2000 سال هدف ضربات سهمگین امواج دریا قرار گرفته‌اند اما هنوز سر پا هستند، این در حالی است که سازه‌های امروزی ما بعد از ده سال روند فرسایش خود را شروع می‌کنند.

به تازگی دانشمندان راز نهفته فرآیندهای شیمیایی این سازه های روم را دریافتند و به حل این معما نزدیک شده‌اند. این‌طور که به نظر می‌رسد، سازه های روم، نه تنها با گذشت دهه‌ها و صده‌ها فرسوده نمی‌شوند بلکه با گذشت زمان استفامت آن‌ها بیشتر می‌شود.

بتن مدرن با استفاده از سیمان پورتلند (Portland Cement) ساخته می‌شود؛ مخلوطی از شن سیلیکا (silica sand)، سنگ آهنک، خاک رس، گچ و مواد دیگری از این دست، که در دمای بسیار بالا، درون یکدیگر مخلوط می‌شوند. در نهایت بتن به دست آمده از این مخلوط می‌تواند تکه‌های سنگ و شن را به هم متصل کند.

مخلوط حاصل از مواد خاطرنشان شده باید بدون ناخالصی‌های دیگر باشد، زیرا هر فرآیند شیمیایی ناخواسته می‌تواند باعث ایجاد شکاف در بتن سفت شده شود، شکافی که در نهایت به فرسایش و فروریختن سازه می‌انجامد.

اما بتن‌های استفاده شده در سازه‌های روم به این صورت نبودند. بتن استفاده شده در این سازه‌ها از خاکسترهای آتشفشانی ساخته می‌شد که در نهایت به محصولی مقاوم‌تر از آن‌چه فکر می‌کنید مبدل می‌گشت.

یک گروه پژوهشی باستان شناس به رهبری خانوم جکسون، نمونه‌هایی از این سازه‌ها را از سواحل ایتالیا جمع‌آوری کرده و بر روی آن‌ها تحقیق کردند.

نمونه برداری از سازه های روم

محققان با یک میکروسکوپ الکترونی (electron microscope) نمونه‌های مورد نظر خود را درون سازه پیدا کرده، سپس با استفاده از ایکس-ری میکرودیفرکشن (x-ray microdiffraction) و تکنیک طیف‌سنجی رامان (Raman spectroscopy) توانستند آن‌ها را به دست آورند. با استفاده از این تکنولوژی‌های پیشرفته توانستند تمامی مواد معدنی که با گذشت زمان درون این بتن‌های قدیمی به وجود آمده‌اند را شناسایی کنند.

جکسون می‌گوید:

با تکنولوژی‌های استفاده شده می‌توانیم به آزمایشگاه‌های کوچکی در درون بتن وارد شویم، مواد معدنی درون آن‌ها را شناسایی کنیم و خصوصیات و رفتارهای کریستالوگرافی (crystallographic) آن‌ها را بشناسیم. آن‌چه در تحقیقات خود در این رابطه جمع‌آوری کردیم شگفت انگیز بود.

شگفتی جکسون به خاطر کشف ماده آلومینیوم توبرموریت (aluminous tobermorite) در نمونه‌های آزمایشی بود؛ ماده‌ای معدنی از مشتقات سیلیکا که به‌شدت کم‌یاب است. ساخت مقادیر محدود این ماده درون آزمایشگاه کاری سخت است، با این وجود مقادیر عظیمی از آن را درون بتن استفاده شده در سازه های روم پیدا کردند.

کاشف به عمل آمد که آلومینیوم توبرموریت و ماده دیگری به نام فلیپسیت (phillipsite)، در درون سازه های روم با گذشت زمان ایجاد شده و رشد کرده‌اند؛ فرآیندی که مدیون ضربه‌های سخت موج‌های دریا بوده است؛ ضربه‌هایی که به مرور زمان خاکسترهای آتشفشانی را حل کرده و به کریستال‌های آن‌ها فضای بیشتری برای پیوستگی و تقویت شدگی بیشتر داده‌اند.

جکسون در ادامه توضیحات‌اش می‌گوید:

رومیان باستان، بتنی صخره مانند ساخته‌اند که در داد و ستد با آب دریا روزبه‌روز مقاومت‌اش بیشتر شده است.

حقیقت کشف شده در رابطه با سازه های روم بسیار عجیب است، اتفاقی که در اینجا می‌افتد دقیقا بر خلاف آن چیزی است که در سازه های مدرن می‌بینیم؛ این‎که در برخورد با آب شور استخوان بندی فلزی ساختمان تحلیل رفته و تمامی ترکیباتی که ساختمان را سر پا نگاه می‌دارند در آب حل شده و از بین می‌روند.

اینکه بتوانیم بتن امروزی را با خصوصیات بتن موجود در سازه های روم بسازیم می‌تواند صنعت ساختمان سازی مدرن را زیر و رو کند، مخصوصا اگر در رابطه با سازه های ساحلی استفاده شود؛ مانند پایه‌های ساختمانی که درون آب قرار گرفته‌اند و پیوسته توسط موج‌های دریا ضربه می‌خورند یا ساخت سدهایی که از امواج دریا انرژی تولید می‌کنند.

فرمول ساخت بتن‌های روم با گذر زمان گم شده و تنها شانس ما برای رسیدن به این فرمول استفاده از مهندسی معکوس، شناخت پیوندهای شیمیایی و آزمایش‌های فرآوان بر روی نمونه‌های برجای مانده است.

جکسون:

رومی‌ها در انتخاب سنگ‌های مورد استفاده خود خوش‌شانس بوده‌اند. این گونه سنگ‌ها بسیار کمیاب بوده و به این راحتی‌ها یافت نمی‌شوند، پس تنها شانس ما الگوبرداری و ساخت نمونه‌ای مشابه و نه دقیق از روی نمونه‌های موجود است.

اگر جکسون و همکارانش موفق به حل این معما شوند و بتوانند موادی مشابه با نمونه‌های جمع‌آوری شده تولید کنند، در صنعت ساختمان سازی مدرن انقلابی به پا خواهد شد، انقلابی که می‌تواند قرن‌ها پابرجا بماند. سازه‌ای که برای سرپا ماندن نیازی به اسکلت فلزی ندارد و کربن کمتری هم تولید می‌کند.

[ad_2]

لینک منبع