همه چیز درباره Data Replication

[ad_1]

در دنیای حرفه ای IT یکی از کلمه هایی که همیشه شنیده می شود ، واژه Replication است. رپلیکیشن به زبان ساده به فرآیند ایجاد یک کپی دقیق از اطلاعات گفته می شود. این نسخه کپی اطلاعات که به آن Replica گفته می شود ، در مواقع بروز بحران ، فریاد رس ما است. به دلیل اینکه Data Replication کپی دیتاهای عملیاتی است ، این امکان را محیا می کند که در زمان بروز مشکلات ، در کم ترین زمان ممکن سیستم را به حالت قبل بازگردانیم.

انواع Replication

به طور کلی دو نوع Replication وجود دارد. انواع آن Remote Replication و Local Replication می باشند. Local Replication به شیوه ای گفته می شود که در آن Storage System همتا در همان دیتاسنتر وجود داشته باشد.

Remote Replication در حالتی است که دیتاهای موجود در Storage System اصلی بر روی Storage System ای که در یک دیتاسنتر دیگر وجود دارد کپی می شوند. این مدل به خصوص برای زمانی که به هر دلیل سایت اصلی قادر به ارائه سرویس نباشد ، کارآمد است. برای مثال دیتا سنترهای Google ، FaceBook ، مایکروسافت و بسیاری از شرکت های مشهور و حتی برخی از بانک های ایرانی از این مدل Data Replication برای پایداری و امنیت سرویس استفاده می نمایند.

Remote Replication

با نرم افزارهای بسیاری امکان Data Replication وجود دارد. برای مثال نرم افزار SnapMirror  از شرکت NetAPP یکی از این نرم افزارها است.

یکی دیگر از کاربردهای بسیار جالب Replication برای زمانی است که شما بخواهید با دیتا های اصلی سازمان یک آزمایش و تست خاص را انجام دهید ، اما می خواهید مطمئن باشید که به دیتاهای اصلی آسیبی وارد نمی شود. در این حالت با استفاده از Data Replication از اطلاعات اصلی و عملیاتی سازمان Replica  تهیه می نماییم و سپس آزمایش ها و بررسی های خود را بر روی داده های کپی اعمال می نماییم. در این صورت به اطلاعات اصلی آسیبی وارد نمی شود و خدشه ای در Business Continuity وارد نمی گردد.

Local Replication با استفاده از Data Mirroring یا تکنولوژی Snapshot قابل انجام است.

انواع Remote Replication

Remote Replication در سه حالتِ Synchronous ، Asynchronous و Semi-Synchronous قابل اجرا است.

Synchronous Remote Replication

در حالت Synchronous دیتا یا اطلاعات به صورت لحظه ای و پیوسته  با Storage System موجود در Data Center اصلی همگام سازی یا Sync می شود. بنابراین RPO در این نوع Remote Replication تقریبا نزدیک به صفر است. RPO یا Recovery Point Objective به فاصله زمانی بین آخرین نقطه بازیابی ایجاد شده تا زمان بروز Disaster یا بحران گفته می شود. با وجود اینکه RPO نزدیک به صفر آن هم در این ابعاد برای هر Storage Administrator ای بسیار وسوسه انگیز است ، اما به دلیل افت کارایی Storage  در این روش ، استفاده از آن با چالش هایی مواجه است.

علت افت کارایی یا کاهش Performance این است که زمانی که دیتا در Remote Site نوشته می شود ، قبل از اینکه Storage System مبدا عملیات نوشتن دیتا را تمام شده تلقی کند  ، نیاز دارد از Storage System واقع در Remote Site یک Acknowledge   به Storage System دیتا سنتر ارسال شود. تنها در این صورت است که Storage اصلی نوشتن دیتا را تمام شده تلقی می نماید.  به همین خاطر ، با توجه به فاصله بین دیتا سنترها ، پهنای باند بین دو سایت و مقدار دیتایی که باید Replicate گردد ، زمان Write Operation یا عملیات نوشتن افزایش می یابد که تاثیر مستقیمی بر روی کارایی Storage System ها دارد.

Asynchronous Remote Replication

در مدل Asynchronous نوشتن دیتا در مبدا ارتباطی با نوشتن دیتا در مقصدِ Replication ندارد و Data Storage مبدا منتظر تایید Storage System موجود در Remote Site نمی ماند. بنابراین در این روش ریسک طولانی شدن RPO وجود دارد ، اما Performance  بهتری نسبت به Synchronous Remote Replication از آن انتظار می رود.

در مسافت های بسیار طولانی که پهنای باند کمی دارند ، استفاده از روش Asynchronous الزامی است.

Semi-Synchronous Remote Replication

Semi-Synchronous در اغلب اوقات به وضعیتی گفته می شود که اطلاعات با  بیش از یک سایت یا دیتاسنتر Replicate می گرند. در این حالت ممکن است Replication با یکی از سایت ها از نوع Synchronous و با سایت دیگر از نوع Asynchronous  باشد.

Multi Site Remote Replication


تصاویر این مقاله از وب سایت EDX  استخراج شده است.

[ad_2]

لینک منبع

معماری FCoE

[ad_1]

در سلسه مقاله هایی که درباره SAN وStorage  منتشر کردیم ، توضیح داده شد که به طور کلی ، Storage Area Network  ها از سه نوع پروتکل بهره می گیرند. این سه پروتکل IPSAN ،  Fiber Channel SAN و FCoE SAN هستند. همچنین IPSAN خود به دو دسته FCIP و iSCSI تقسیم می شود. در مقاله قبلی تاکید کردیم که FCIP نباید با FCoE اشتباه گرفته شود ، اگرچه مکانیزم عملکرد آن ها شباهت هایی به هم دارند. در همان آموزش FCIP را که زیرشاخه IPSAN محسوب می شود به طور کامل توضیح دادیم. در مقاله پیش رو معماری و پروتکل FCoE و همچنین کاربرد آن را توضیح خواهیم داد. پس اگر از علاقه مندان به مباحث ذخیره سازی در سطح Enterprise هستید ، این مقاله را از دست ندهید.

Fiber Channel over Ethernet یا FCoE

در دیتاسنتر بسیاری از سازمان های بزرگ چنیدن شبکه برای مقاصد گوناگون وجود دارد. این شبکه ها به طور معمول یا شبکه های Ethernet هستند ( مبتنی بر مدل IP ) و یا شبکه های FC SAN می باشند. شبکه های Ethernet به طور از تجهیزات ارزان قیمت تری استفاده می کنند و توسط آن سرویس هایی همچون شبکه LAN ، VoIP ، NAS Storage و iSCSI Storage به راحتی قابل پیاده سازی است.

در مقابل شبکه های FC SAN از تجهیزات گران قیمت تر و به منظور فراهم آوردن دسترسی هاست ها ( سرورها ) به صورت Block Access به سیستم های ذخیره سازی High Performance و برنامه هایی که داده های متمرکز در حجم عظیم ( Data-Intensive Application )  دارند ، استفاده می شود.

Ethernet و FC SAN هر دو نقش کلیدی و اساسی در شبکه های دیتاسنتر دارند. اما در کاربرد و معماری متفاوت هستند. هر کدام محدودیت های امنیتی خاص ، الگوهای ترافیکی ( ترافیک داده ) و ابزار مدیریت متفاوتی را دارند. بنابراین واضح است که برای اجرای هر کدام به یک محیط اختصاصی ، کابل کشی مجزا و پورت ها و تجهیزات متفاوت برای اتصال به سرور نیاز است.

همچنین حاصل این نیاز به شبکه اختصاصی و مجزا برای Data و Storage ، پیچیدگی  و هزینه برای دیتاسنتر خواهد بود. به همین دلیل در سال های اخیر صنعت دیتاسنتر سعی در تلفیق تجهیزات Ethernet و FC SAN نموده است تا هزینه های راه اندازی Data Center کاهش یابد. در واقع در همین نقطه است که نیاز به وجود پروتکل FCoE یا Fiber Channel over Ethernet احساس می شود.

به زبان ساده FCoE یکی از تکنولوژی های شبکه است که کمک می کند ، ترافیک LAN و FC SAN از طریق یک کابل واحد Ethernet منتقل شود. بنابراین با استفاده از FCoE نیاز به تجهیزات مختلف و کابل کشی کاهش می یابد و در نتیجه از تجهیزات تامین برق و خنک کننده کم تری نیز در Data Center وجود خواهد داشت.

واضح است که با ادغام یا Converge  این دو نوع شبکه به کمک تکنولوژی FCoE هزینه های پشتیبانی دیتاسنتر نیز کاهش خواهد یافت و مدیریت آن بسیار ساده تر می شود.

پروتکل های تونلینگ مانند FCIP از IP برای انتقال FC در فاصله های طولانی استفاده می کنند ، این درحالی است که FCoE یک پروتکل کپسوله سازی در لایه دو که از سخت افزار انتقال Ethernet برای جا به جایی FC بهره می گیرد.

اجزای  FCoE SAN شامل CNA ، FCoE Cables ، FCoE Switches و FCoE Storage Systems می شود. در مقاله های آینده از سلسله مقاله های SAN Fundamentals به بررسی این اجزا و همچنین هفت لایه پروتکل FCoE یا همان FCoE Protocol Stack می پردازیم.

در نهایت ۴ پروتکل FC ، iSCSI ، FCIP و FCoE را از لحاظ لایه ها و معاری با هم مقایسه خواهیم کرد. اگر به مباحث Storage و SAN علاقه مند هستید ، تک تیک را در شبکه های اجتماعی و به خصوص کانال تلگرام دنبال نمایید و مطالب ما را با دوستان تان به اشتراک بگذارید.

[ad_2]

لینک منبع

FCIP و iSCSI – پروتکل های IPSAN

[ad_1]

می دانیم که SAN ها از سه پروتکل اصلی به نام های FCoE SAN ، Fiber Channel SAN و IP SAN استفاده می کنند. پیش از این معماری پروتکل Fiber Channel SAN یا FC SAN را در این مقاله توضیح دادیم. در این آموزش به بررسی پروتکل IP SAN می پردازیم و خواهیم دید که در چه نوع محیط هایی کاربرد دارد.

برای پیاده سازی FC SAN ، سازمان ها نیاز به خریداری تجهیزات فوق العاده گران قیمت مانند HBA ها ، سوئیچ های Fiber Channel و کابل های Optical Fiber یا فیبر نوری دارند. از طرف دیگر بسیاری از سازمان های Enterprise یک شبکه IP را در اختیار دارند. پروتکل IP SAN به شما کمک می کند که از همان شبکه IP برای دسترسی سرورها به تجهیزات ذخیره سازی استفاده نمایید و از خرید تجهیزات گران قیمت سازگار با FC SAN بی نیاز شوید.

پروتکل های IP SAN به دو دسته iSCSI و FCIP تقسیم می شوند. دقت داشته باشید که FCIP نباید با Fiber Channel اشتباه گرفته شود.

iSCSI

iSCSI که کوتاه شده عبارت Internet Small Computer System Interface است یک از پروتکل های استاندارد بر پایه آی پی برای دسترسی به تجهیزات ذخیره سازی است. iSCSI با بسته بندی ( یا به عبارت خودمانی تر پیچاندن ) دیتاهای SCSI درون بسته های IP ، انتقال آن ها را از طریق شبکه های TCP/IP امکان پذیر می کند.

اجزای اصلی iSCSI

اجزای اصلی iSCSI SAN شامل iSCSI Initiator ها ، iSCSI Target و خود شبکه IP است.

iSCSI Initiator سروری است که آغاز گر تولید و ارسال درخواست های خواندن و نوشتن می باشد. iSCSI Target تجهیزات ذخیره سازی هستند که iSCSI بر روی آن ها فعال است ( یعنی درخواست های iSCSI را درک می کنند ) و دارای پورت iSCSI می باشند. واضح است که ارتباط بین iSCSI Target و iSCSI Initiator از طریق شبکه IP است.

اگر پردازش های iSCSI توسط یک نرم افزار نصب شده  انجام شود iSCSI Initiator می تواند توسط یک کارت شبکه معمولی بسته ها را ارسال نماید. در غیر این صورت برای ارسال بسته ها از iSCSI Initiator حتما نیاز به یک کارت شبکه سازگار با پروتکل iSCSI برای انجام پردازش های مورد نیاز ( بسته بندی دیتا های iSCSI در بسته های IP ) وجود دارد.

FCIP

گفتیم در IP SAN دو انتخاب وجود دارد.این امکان وجود دارد که برای راه اندازی یک شبکه مبتنی بر IP SAN از  پروتکل FCIP به جای iSCSI استفاده نماییم. البته کاربرد تعریف شده برای این نوع شبکه ها بسیار متفاوت از iSCSI است. در واقع زمانی باید از FCIP استفاده نماییم که بخواهیم دو شبکه FC SAN را از طریق WAN به هم متصل کنیم. پروتکل FCIP فریم های FC را در بسته های IP به اصطلاح جاسازی می نماید.

فرض کنید که دو SAN در دو سایت مختلف سازمان موجود است. برای مثال یک SAN در دیتاسنتر سایت اصفهان و دیگری در دیتاسنتر سایت تهران است. اگر بخواهیم برای SAN ها Replication به منظور Disaster Recovery راه اندازی نماییم ، این امکان وجود دارد که از طریق پروتکل FCIP و از شبکه WAN که مبتنی بر IP است ، SAN های موجود درهر سایت را به هم متصل نماییم. در این صورت اگر یکی از SAN ها از کار بیافتد بلافاصله می توانیم از دیگر استفاده نماییم و Down Time برای تجهیزات ذخیره سازی تقریبا به صفر می رسد.

اگر این آموزش برای شما مفید است لطفا آن را در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید.

 

 

[ad_2]

لینک منبع

با پاولاک عادات بد و رنج آور خود را ترک کنید!

[ad_1]

ICTPC – اگر از انواع عادات بد رنج می‌برید، دستگاه پوشیدنی پاولاک ظاهرا بهترین درمان برای شما خواهد بود. این دستگاه بدعنق در مراحل ابتدایی ترک عادت با شوک‌های الکتریکی شما را از انجام هر گونه عادت بدی منع خواهد کرد!

در حالی که تعداد بسیاری از دستگاه‌های پوشیدنی در تلاش هستند کیفیت بدن افراد را افزایش دهند، ابزاری به نام Pavlok می‌خواهد پا را یک قدم فراتر بگذارد. این دستگاه قصد دارد با ایجاد یک شوک به فرد حمل کننده خود عادات بد را از وی دور نگاه دارد. پاولاک را می‌توان به شکل دستبند استفاده کرد و یا بر روی هر نقطه از بدن قرار داد.ایده پاولاک علاوه بر سادگی، بسیار جدی است. وقتی که کاربری تصمیم به استفاده از پاولاک می‌گیرد، اپلیکیشنی در اختیار وی قرار می‌گیرد که می‌تواند عادات بد خود را در آن انتخاب کند. با فعال سازی این سیستم، دستگاه در هنگام انجام یکی از عادات بد یا بوق بلندی می‌کشد، یا می‌لرزد و یا با یک شوک به فرد هشدار می‌دهد. تیم تولیدکننده این پلتفرم اعتقاد دارد که با پاولاک شانس شما برای ترک عادت به ۸۰ درصد خواهد رسید.
کمپانی سازنده، تعدادی از عادات بد را از پیش در اپلیکیشن پاولاک قرار داده است؛ عاداتی چون تلف کردن وقت، نشستن برای مدتی بسیار طولانی، رفتن به رستوران‌های تولیدکننده فست فود و یا زدن دکمه “چرت زدن” وقتی که آلارم ساعت خواب شما خاموش می‌شود!

پاولاک به گفته سازندگانش در بطن خود ردگیری فعالیت‌های شما را بر عهده خواهد گرفت. در داخل آن سرعت سنج‌هایی قرار داده شده که می‌تواند تعداد قدم‌ها، فعالیت‌ها و الگوی خواب شما را سنجش و ثبت کند. البته اگرچه ویژگی ایجاد شوک بدترین تنبیه آن است، اما به مرور دستگاه از روش‌های ملایم‌تری چون ایجاد لرزش، صدا و چراغ LED برای هشدار افراد استفاده می‌کند.

پاولاک می‌تواند با استفاده از بلوتوث ورژن چهار به اسمارت فون های اندرویدی و آیفون متصل شود. کمپانی سازنده API اختصاصی این پلتفرم را نیز منتشر کرده تا برنامه نویسان بتوانند به توسعه هرچه بیشتر آن کمک کنند.

2  با پاولاک عادات بد و رنج آور خود را ترک کنید! 24

هدف ابتدایی این شرکت برای تولید انبوه ۵۰ هزار دلار بود که پس از یک ماه آغاز کمپین در اندیگوگو، این مبلغ به ۱۰۰ هزار دلار رسیده است. عمده دلیل جذب چنین مبلغی به واسطه تبلیغات گسترده ای است که در رسانه‌های جمعی از جمله تلویزیون برای این محصول شده است. فقط برای نمونه می‌توان به معرفی آن در دو برنامه تلویزیونی بسیار پربیننده، تونایت شو با جیمی فالون و برنامه کولبرت ریپورت اشاره کرد.

قیمت نهایی این محصول ۱۴۹ دلار اعلام شده و اگر همه چیز به خوبی پیش برود از آوریل ۲۰۱۵ به دست مشتریانش خواهد رسید.

[ad_2]

لینک منبع