پیشرفت علم پزشکی با بکار انداختن میکروموتور ها به کمک باکتری‌ها + ویدیو

[ad_1]

فناوری میکروباتیک (Microbotics) در حوزه پزشکی و برای مبارزه با بیماری‌های مختلف کاربردهای فراوانی دارد؛ در همین رابطه، دانشمندان به تازگی موفق شده‌اند که با استفاده از باکتری‌ها انرژی لازم جهت چرخش میکروموتور ها (Micromotor) را تامین کنند.

در نگاه اول ایده چرخاندن یک میکروموتور به کمک باکتری شناور به نظر عجیب و علمی تخیلی است؛ با این وجود تیمی از فیزیکدانان برای اولین بار در دنیا توانسته‌اند که با تنظیم شرایط نوری محیط حاوی باکتری‌ها، پره‌های کوچک میکروبات‌ها (Microbot) را در یک جهت مشخص، بچرخاند. به کمک این تکنیک جدید، امکان تولید انبوه و ارزان میکروموتور ها فراهم شده است و ایده استفاده از فناوری میکروباتیک برای رساندن داروهای مشخص به اعضا و بافت‌های خاص بدن برای درمان بیماری‌ها، به واقعیت نزدیک‌تر شده است.

روبرتو دای لئوناردو (Roberto Di Leonardo)، نویسنده‌ی اصلی مقاله مربوط به این دستاورد علمی از دانشگاه ساپینزا رم در همین رابطه اظهار کرده است که از طریق تکنیک توسعه‌یافته توسط او و همکارانش، مجموعه‌های بزرگی از میکروموتور های مستقل از هم که از نور به عنوان منبع انرژی خود استفاده می‌کنند، قابل ساخت هستند. طرح این پژوهشگران در مقایسه با تلاش‌های پیشین برای استفاده از ساختارهای مسطح و حرکت نامنظم باکتری‌ها، در عین کاهش چشمگیری نوسانات سیستم، سرعت چرخش بالایی را فراهم می‌کند.

میکرو ربات‌ها با وجود ابعاد فوق کوچکشان (کمتر از یک میلی‌متر) قابلیت ایجاد تغییرات بزرگی را در حوزه‌های مختلف دارند؛ از بهبود دارورسانی (Drug delivery) و تشخیص بیماری‌ها گرفته تا به حرکت درآوردن و جابه‌جایی اجسام بزرگی مانند خودروها به صورت دسته‌جمعی و با هماهنگی تعداد زیادی از این ربات‌های فوق کوچک.

در طول یک دهه گذشته پژوهشگران مشغول کار بر روی روش‌هایی برای استفاده از باکتری‌ها به منظور تامین انرژی این ماشین‌های مینیاتوری بوده‌اند؛ در یک تحقیق مشابه نشان داده شده است که با کنترل حرکت باکتری‌ها به کمک سیگنال‌های نوری می‌توان ربات‌ های مینیاتوری را به حرکت وا‌داشت.

تا پیش از این محققان این امکان را داشتند که میکروموتورها را به چرخش وادارند، اما به دلیل حرکت نامنظم باکتری‌ها، در یک مجموعه‌ی متشکل از تعداد زیادی ربات هرکدام از این ربات‌ها با سرعتی متفاوت می‌چرخیند. نکته مهم اینجاست که مایعات حاوی باکتری تنها در صورتی به عنوان یک منبع انرژی مناسب برای میکروبات‌ها کاربرد دارند که باکتری‌های شناور همگی در یک جهت حرکت کنند.

پیشرفت علم پزشکی با بکار انداختن میکروموتور ها به کمک باکتری‌ها

برای برطرف کردن این چالش تیم محققان میکروموتوری ساختند که می‌تواند با یک جریان ملایم و حساس به نور از باکتری اشریشیا کُلی (E. coli) کار کند. در لبه‌های بیرونی بخش چرخان این موتور فوق کوچک 15 خان به همراه برآمدگی‌های زاویه‌داری قرار گرفته‌اند. زاویه‌ی هر برآمدگی به گونه‌ای است که در هنگام حرکت باکتری به سمت میکروموتور، آن‌ها را در جهت خاصی به سمت خان‌ها هدایت می‌کند و حرکت فلاژل یا همان تاژک باکتری‌ها هم با حالتی شبیه به حرکت آب در آسیاب، باعث چرخش میکروموتور می‌شود.

تیم دای لئوناردو در آزمایش‌های خود باکتری‌های شناور و مجموعه‌ی میکروموتور های طراحی‌شده را در مقابل یک منبع نور قرار دادند. شدت نور منبع هم به کمک یک الگوریتم بازخوردی که در فاصله‌های 10 ثانیه‌ای سیستم را در معرض نور قرار می‌داد، تنظیم می‌شد.

پیشرفت علم پزشکی با بکار انداختن میکروموتور ها به کمک باکتری‌ها

به کمک این تکنیک جدید و با تنظیم نور تابانده شده، محققان توانستند که هرکدام از میکروموتور های مجموعه را در یک جهت واحد و با سرعتی تقریبا برابر، بچرخانند.

دای لئوناردو در مورد بخشی از کاربرد روش کشف‌شده می‌گوید که در آینده، میکروبات‌ها از این طریق منبع فعال‌سازی ارزان قیمت و یک بار مصرفی را برای جمع‌آوری و مرتب‌سازی سلول‌ها در آزمایشگاه‌های زیست پزشکی مینیاتوری، در اختیار خواهند داشت.

ویدیوی از چرخش میکروموتور ها

[ad_2]

لینک منبع

5 ربات نظامی برتر و پیشرفته‌ی جهان

[ad_1]

روسیه در نمایشگاه بین‌المللی «ارتش 2016»، از جدید‌ترین تکنولوژی های نظامی خود رونمایی کرد. در این نمایشگاه 5 ربات نظامی جنگجو، بیشتر از سایر تجهیزات نظامی مورد توجه عموم بود.

یکی از پیشرفته‌ترین تکنولوژی‌های دنیا مربوط به بخش نظامی است. گرچه بعضی از این فناوری‌ها در ظاهر ترسناک به‌نظر می‌رسند اما بسیاری از ربات های نظامی جهان انسان‌ها را نجات داده و ایمنی سربازان را بالا می‌برند. با اینکه اغلب کشورهای جهان پروژه‌های نظامی خود را به صورت مخفیانه انجام می‌دهند اما در مقابل برخی از فناوری‌های رباتیک را در معرض دید عموم قرار می‌دهند. در ادامه شما را با 5 ربات نظامی برتر جهان آشنا خواهیم کرد.

ربات Recon Scout

ربات Recon Scout

ربات نظامی داگو کاملا از راه دور کنترل می‌شود و تنها 700 گرم وزن دارد. این ربات از معروف‌ترین و محبوب‌ترین ربات های جاسوسی دنیا به شمار می‌رود. ربات Recon Scout به‌علت سیستم تصویربرداری حرارتی که دارد در عملیات مخفیانه بسیار حائز اهمیت است. این ربات هنوز به‌طور رسمی از سوی ارتش روسیه پذیرفته نشده است.

ربات Soratnik

ربات نظامی Soratnik

ربات Soratnik از قابلیت حرکت خودران نیز بهره می‌برد طوری که می‌تواند تا 10 روز را در حالت استندبای فعال بماند و آماده‌ی حمله باشد. همچنین، با اعمال تغییرات، این ربات نظامی می‌تواند 8 موشک ضد تانک لیزری Kornet-EM و یک مسلسل 30 میلی‌متری را حمل کند. ربات سوراتنیک قادر است با سرعت 40 کیلومتر بر ساعت به حرکت درآید. ارتش روسیه ترجیح می‌دهد برای رقابت هرچه بیشتر با ارتش آمریکا، در عملیات‌هایی که سلاح‌های مرگبار درگیر هستند از نیروی انسانی استفاده نکند و سلاح‌های هوشمند را جایگزین آن نماید. به همین دلیل روبات Soratnik می‌تواند در ماموریت‌های نظامی جدید برای ارتش روسیه سود فراوانی به همراه داشته باشد.

جنگ‌افزار استانداردی که برای Soratnik در نظر گرفته شده است مسلسل «کلاشنیکف PKTM» نام دارد که با کالیبر 7.62 میلی‌متری شلیک می‌کند و همچنین می‌تواند با مسلسل سنگین 12.7 میلی‌متری، سیستم نارنجک‌انداز‌ یا موشک‌های ضدتانک هم سازگار شود. این تانک رباتیک می‌تواند به انواع مختلف سلاح‌ها مجهز شود و با سایر تجهیزات نظامی هوشمند که بدون سرنشین وارد عملیات می‌شوند، ارتباط برقرار کند. این ربات نظامی هوشمند به 8 موشک Kornet با برد 4.82 کیلومتر و همچنین انواع حسگرهای هوشمند مخصوص روز و شب و سیستم‌های ارتباطی کاملا ایمن و رمزگذاری شده، مجهز شده است.

ربات Uran-9  

ربات Uran-9  

شرکت مستقل اسلحه‌سازی “Rosoboronexport” این ربات نظامی را براساس قراردادی با سازمان دفاع کشور روسیه، طراحی و تولید کرده است. ربات اوران 9، شامل موشک اندازهای آتاکا و مسلسل 7.62 میلی‌متری و همچنین یک شاسی چرخدار با یک توپ 30 میلیمتری و 6 موشک ضدتانک است. این تانک رباتیک می‌تواند به‌جای موشک انداز آتاکا سامانه‌های دیگری همچون ایگلا و موشک‌های سالم را حمل و مورد شلیک قرار دهد.

تانک رباتیک Uran-9 قادر است دشمنانی بزرگ‌تر از خود را از پای دربیاورد. این تانک به یک سیستم شلیک 2A72 با قابلیت شلیک کردن گلوله‌هایی با کالیبر 30 میلی‌متری مجهز است و نرخ نواخت گلوله آن نیز برابر با 350 تا 400 بار در یک دقیقه است. علاوه بر این نیز این تفنگ مخوف را می‌توان با گلوله‌های انفجاری و گلوله‌هایی که قابلیت نفوذ به زره‌های حفاظتی دارند نیز مورد استفاده قرار داد. در کنار این سلاح، یک تیربار 7.62 میلی‌متری به‌صورت موازی نصب‌ شده است که می‌تواند قدرت تخریب آن را چند برابر کند.

این تانک به موشک‌های ضدتانک 9M120 مجهز بوده که می‌تواند قدرت آن‌ را در برابر تانک‌های بزرگ نیز افزایش دهد. 4 عدد از این موشک‌اندازها بر روی این تانک نصب‌شده‌اند که هر یک قابلیت مورد اصابت قرار دادن اهداف در فاصله‌ی 4 کیلومتری را دارند. این موشک‌اندازها می‌توانند به احتمال 90 درصد در اصابت به اهداف، موفق شوند. بدنه این دستگاه از فناوری مخصوص به‌نام reactive armor استفاده می‌کند و می‌تواند ضربات بسیار سنگین وارده از دشمنان را نیز تحمل کند. اوران 9 همچنین به موشک‌های زمین به هوا مجهز بوده که می‌تواند هواپیماهایی که در ارتفاع پایین پرواز می‌کنند را هدف قرار دهند. این موشک‌ها از نوع Igla-S بوده و می‌توانند اهدافی را تا ارتفاع 3 کیلومتر از زمین، سرنگون سازند.

ربات نظامی DOGO

ربات نظامی DOGO

شرکت جنرال روباتیکس (General Robotics) ربات کوچکی به نام Dogo را معرفی کرده است که می‌تواند روی زنجیرهای خود حرکت کرده و با توسط اسحله‌ی مخصوص خود تیراندازی کند. این ربات به دوربینی مجهز است که به آن امکان می‌دهد مناطق مختلف را شناسایی کند. داگو می‌تواند فید ویدیویی زنده را برای کاربرانش ارسال کرده و با استفاده از رابط لمسی، به سوی هدف تعیین شده شلیک نماید. استفاده از ربات هایی مانند Dogo در بخش اعمال قانون، نشان می‌دهد دیگر از مرز تجهیز ربات‌ها به سلاح گرم و کشنده عبور کرده‌‌ایم.

اکنون باید پرسش مهم‌‌تری را مطرح کنیم: آیا ربات های مسلح می‌توانند مستقل و خودمختار عمل کنند؟ ربات Dogo می‌تواند تجهیزات بازدارنده مثل اسپری فلفل با قابلیت نابینا‌کردن موقت اهداف از فاصله 5 تا 10 متری را با خود حمل کند. تانک رباتیک Dogo با ظاهر و اندازه‌ای شبیه مودم در حالی این روزها مورد توجه علاقه‌مندان به صنایع نظامی قرار گرفته است که این ربات نظامی نابودگر مجهز به 8 دوربین با کیفیت برای دید 360 درجه است و می‌تواند دشمن را هم در وضعیت ایستاده و سینه‌‌خیز مورد هدف قرار دهد.

ربات TALON

ربات نظامی TALON

ربات تالون TALON یک ربات کوچک نظامی است که برای عملیات‌های نظامی از قبیل شناسایی و حتی نبرد با دشمن کارایی دارد زیرا می‌توان انواع مختلفی از سیستم‌هایی دفاعی، شناسایی، جاسوسی و… را روی آن نصب کرد. براساس ادعای شرکت Foster-Miller ربات تالون از سریع‌ترین ربات‌های موجود در بازار است.

ربات نظامی تالون توانایی حرکت روی ماسه، برف، آب و حتی بالا رفتن از پله را دارد. این ربات تصاویر ویدئویی خود را به صورت سیاه و سفید و مادون قرمز مخابره می‌کند و دارای دید شبانه و شعاع عملیاتی 1000 متر است. ربات تالون از باتری‌های لیتیوم بهره‌مند است که می‌تواند 7 روز در بدون نیاز به شارژ کردن روی حالت Stand by، بماند. این ربات دارای 2 باتری است که هر کدام نیاز 2 ساعت انرژی را برطرف می‌کنند و باتری لیتیومی دیگری نیز وجود دارد که به صورت اختیاری فعال می‌‌شود و نیاز 4.5 ساعت انرژی را برطرف می‌کند؛ باتری‌ها در کل توانایی کارکرد 8.5 ساعت را دارند.

وزن این روبات 27 تا 45 کیلوگرم است که با توجه به سیستم‌های نصب شده روی آن متغیر است. ربات به وسیله‌ی کانال رادیویی دو طرفه و یا فیبر نوری هدایت شده که این امر باعث می‌شود تا اپراتور بتواند همراه روبات در حرکت باشد.

[ad_2]

لینک منبع

معرفی 16 ربات‌ فضایی خارق‌العاده‌ و فوق‌پیشرفته‌ی ساخت بشر (بخش آخر)

[ad_1]

با پیشرفت روزافزون تکنولوژی و صنعت رباتیک، صنعت هوا فضا هم از این پیشرفت‌ها بی‌بهره نخواهد ماند. چندین ربات فضایی پیشرفته هم‌اکنون بسیاری از کارهای فضانوردان را به خوبی انجام می‌دهند.

16 مورد از پیشرفته‌ترین ربات فضایی

مریخ‌نوردها، کاوشگرها یا فضاپیماها و مدارگردها که برای کشف اسرار سیارات و منظومه‌ی شمسی به فضا ارسال شده‌اند، همگی انواع مختلفی از ربات‌های فضایی هستند. به لطف این ربات ها توانسته‌ایم تا حدودی از چگونگی تکامل منظومه‌ی شمسی و جهان خود پرده برداریم که بدون این فناوری های فضایی، پیشرفت‌های صورت‌گرفته غیرممکن بود. در بخش اول این مقاله به چند مورد از این ربات‌ ها اشاره کردیم. در ادامه با بخش آخر 16 ربات فضایی همراه گجت نیوز باشید.

فضاپیمای ACE

فضاپیمای ACE

مهم‌ترین اهداف اولیه‌ی فضاپیمای ACE مقایسه‌ی نمونه‌های مواد گوناگون مانند تاج خورشیدی، بادهای خورشیدی، ذرات بین سیاره‌ای، محیط میان‌ ستاره‌ای خاص (ISM) و ذرات کهکشانی است. ربات فضایی ACE سال 1997، از مرکز فضایی کندی در فلوریدا پرتاب شد. زمین دائما به وسیله‌ی ذرات پرسرعتی بمباران می‌‌شود، این ذرات نه‌تنها از سوی خورشید بلکه از فضاهای بین ستار‌ه‌ها و منابع کهکشانی نیز به زمین می‌رسند.

مطالعه این ذرات پرانرژی به ما کمک می‌کند تا از چگونگی تکامل منظومه‌ی شمسی و رازهای آن، آگاه شویم. این کاوشگر با خود 6 سنسور حساس و 3 وسیله‌ی مربوط به پایش نمونه‌های ذرات کم‌‌انرژی خورشیدی و ذرات کهکشانی پرانرژی را حمل می‌کند. ربات فضایی ACE در نقطه‌ای به‌نام نقاط لاگرانژی (Lagrangian points) که تقریبا 1.5 میلیون کیلومتر از زمین و 5.148 میلیون کیلومتر از خورشید قرار دارد، درحال گردش است. کاوشگر ACE همچنین پوشش مداوم و دقیقی از بادهای خورشیدی و سختی ذرات پرانرژی خورشیدی، فراهم می‌سازد.

در زمان گزارش شرایط جوی فضا، ACE یک اخطار بزرگ و جدی درباره طوفان‌‌های ژئومغناطیس داد که می‌توانست شبکه‌های قدرت را نابود و ارتباطات روی زمین را مختل کند. ACE به گونه‌ای ساخته شده است که در مقابل حرارت بسیار داغ خورشید و بادهای خورشید از خود مقاومت نشان داده و ساکانان زمین را به هنگام تشعشات خورشیدی، آگاه ‌سازد.

فضاپیمای هایابوسا 1 (Hayabusa 1)

فضاپیمای هایابوسا 1

در سال 2003 ژاپنی‌ها فضاپیمای هایابوسا 1 را به سیارک اتوکاوا ارسال کردند اما متاسفانه قادر به نشاندن سطح‌نشین روی سیارک نبودند. آژانس فضایی ژاپن در سال 2014 فضاپیمای تحقیقاتی هایابوسا 2 (Hayabusa 2) را برای بررسی یک سیارک دیگر به فضا پرتاب کرد. این ربات فضایی در اواسط سال 2018 به سیارک مورد نظر می‌‌رسد و با قرار گرفتن فضاپیما در ارتفاع مناسب، 4 کاوشگر این فضاپیما روی سطح سیارک 1999 JU3 فرود خواهند آمد.

در مرحله‌ی بعد این فضاپیما با جمع‌آوری نمونه تا سال 2020 به زمین باز خواهد گشت. کاوشگر هایابوسا با انداختن یک کاوشگر برخوردی به سطح سیارک، سوراخی در آن پدید می‌آورد تا به بررسی دقیق‌تر آن بپردازد. فضاپیمای هایابوسا حداقل یک بار، زمان کوتاهی بر روی سیارک خواهد نشست تا نمونه‌هایی از موادی که توسط آن برخوردگر از زیر سطح بیرون آورده شده را گردآوری کند. در سال 2019، فضاپیما سیارک را ترک کرده و با روشن کردن پیشران‌های یونی خود به زمین باز خواهد گشت تا نمونه‌های ارزشمند خاک ریوگو را به دست دانشمندان برساند.

این فضاپیما از ویژگی‌های مانند موتورهایی با پیشرانه یونی، تکنولوژی هدایت و ناوبری پیشرفته و به روز شده، آنتن و سیستم‌های تنظیم حالت، برخوردار است. عملیاتی که در سیارک ریوگو انجام خواهد شد مشابه ماموریت هایابوسای پیشین است، با این تفاوت که این‌بار با یک وسیله انفجاری به حفاری در سطح سیارک برای دسترسی به نمونه مواد تازه، اقدام خواهد شد. این کاوشگر جثه‌ی کوچکی دارد و موقع گذشتن از کنار زمین نور کمی خواهد داشت و برای دیدن آن باید از تلسکوپ استفاده کرد.

فضاپیمای جونو (Juno)

کاوشگر جونو

فضاپیمای جونو در سال 2011 به فضا پرتاب شد و پس از یک سفر 5 ساله در اعماق فضا، سرانجام در سال 2016 در مدار سیاره مشتری قرار گرفت. فضاپیمای جونو تنها همین یک شانس را داشت و اگر مشکلی در کارش پیش می‌‌آمد، مستقیم از کنار مشتری عبور می‌کرد و اهداف این ماموریت 1.1 میلیارد دلاری نقش بر آب می‌شد. جونو به گونه‌ای طراحی شده که بتواند میلیون‌‌ها کیلومتر دورتر از زمین مانورهای فضایی انجام دهد. به گزارش ناسا، این اولین باری است که انسان موفق به مشاهده نزدیک ویژگی‌های عظیم این طوفان که از سال 1830 کشف شده، خواهد شد.

این منطقه احتمالا از 350 سال پیش این چنین درگیر طوفان بوده است. مشتری گوی غول پیکری آمیخته از گاز و مایع است و گمان می‌رود مقداری سطح جامد هم داشته باشد. این سیاره بین 88 تا 92 درصد از ماده هیدروژن و 8 تا 12 درصد از  هلیم تشکیل شده است. نقطه قرمز عظیم اسرارآمیز مشتری احتمالا شناخته شده‌ترین ویژگی این سیاره به حساب می‌آید. این طوفان قرن‌هاست که روی بزرگترین سیاره منظومه شمسی می‌وزد. اکنون فضاپیمای جونو برای ثبت نمایی نزدیک از این منطقه شگفت‌انگیز، با سرعت زیاد به لکه قرمز رنگ سیاره مشتری نزدیک می‌شود و انتظار می‌رود با بررسی دقیق این نقاط قرمز رنگ اسرار آن را آشکار سازد.

فضاپیمای وویجر 1

فضاپیمای وویجر 1

ماموریت وویجر 1 بدون شک یکی از مهم‌ترین و ارزشمندترین ماموریت‌هایی است که تاکنون توسط ناسا انجام شده است. فضاپیمای وویجر 1 هم اکنون دورترین ساخته دست بشر به حساب می‌آید. این کاوشگر در تاریخ 1979 به نزدیک‌ترین فاصله خود نسبت به مشتری رسید و پس از بررسی و ارسال داده‌هایی بسیار ارزشمند و اساسی از این سیاره به زمین، به‌سوی سیاره زحل روانه شد و پس از گذر از این سیاره در سال 1980 به بیرون از منظومه شمسی و فضای میان ستاره‌ای (Interstellar space) حرکت کرد تا به سفر بی‌پایان خود ادامه دهد.

به لطف فضاپیمای وویجر 1 در خارج از  منظومه شمسی، ما در حال کشف اطلاعات تازه در مورد ماهیت فضای بین ستاره ای هستیم. برخلاف باورعموم مردم، فضای بین ستاره‌ای خلا نمی‌باشد و فضای میان ستاره ای از دریاهایی با ذرات باردار به نام پلاسما تشکیل شده است. این پدیده سونامی میان ستاره‌ای که توسط فضاپیمای ویجر 1 کشف شد، ابتدا با خروج جرم از تاج خورشیدی (CME) آغاز شد، که توسط خورشید ما به بیرون پرتاب می‌شود. فضاپیمای ویجر ژنراتورهای ترموالکتریکی رادیوایزتوپ دارد که انرژی لازم برای حرکتش را از طریق واپاشی هسته‌‌ای پلوتونیم 238 بدست می‌‌آورد. آزمایشگاه پیش‌رانش جت ناسا (JPL)، فضاپیمای وویجر 1 را به‌‌دلیل سرعت بالای آن در اجرای دستورات، یک ربات فضایی می‌شناسد.

مدارگرد مریخ (MOM)

ماموریت مدارگرد مریخ

مدارگرد MOM برخلاف پروژه‌ی اخیر آمریکا Maven که با هزینه‌ای تقریبا 671 میلیون دلار به فضا پرتاب شد، حدود 74 میلیون دلار هزینه در برداشت. کاوشگر MOM به بهترین سیستم‌ها و سنسورها مجهر است تا بتواند ماموریت خود را به بهترین شکل انجام دهد. سازمان فضایی هندوستان با اجرای موفقیت‌آمیز این پروژه‌ی توانست نام خود را به‌عنوان اولین کشور آسیایی ثبت کند که قادر به ارسال ماهواره‌ای به مدار مریخ شده است.

سازمان فضایی هندوستان با استفاده از نیروی جاذبه‌ی زمین در حرکت موشک در اطراف جو، مصرف سوخت را کاهش داده‌ است. ماهواره‌ی هندی در ماه‌های آتی به جستجوی گاز متان در مدار مریخ خواهد پرداخت تا با یافتن این گاز وجود حیاط در مریخ را ثابت کند، وظیفه‌ای که کاوشگر کنجکاوی موفق به آن نشد. اگر سفینه مانگالیان هند بتواند در جو مریخ متان پیدا کند، یکی از منابع آن می‌تواند میکروب‌های مریخی باشد که احتمالا در عمق این سیاره قرار دارند.

فضاپیمای نیوهورایزنز (New Horizons)

کاوشگر نیوهورایزنز

در سال 2006 فضاپیمای نیوهورایزنز با هدف اکتشافات و درک واقعی جهان در منظومه ی شمسی ارسال شد. این ربات فضایی توانسته برای اولین بار کاوشی را به اعماق کمربند سنگی کویپر MU69 2014 داشته باشد؛ تحقیقاتی که کمک می‌‌کنند با کاوش بر سیاره پلوتو جستجو و بررسی‌های جدیدی را در رابطه با پیدایش منظومه شمسی کشف کنند. نخستین عکس‌های دریافتی از پلوتو که توسط فضاپیمای نیوهورایزنز ناسا گرفته شدند سیاه و سفید بودند و تراکم پیکسلی بسیار پایینی داشتند. این سیاره کوتوله در ذهن دانشمندان به وجود آورده است و در این میان، 4 نقطه تیره در نزدیکی خط استوای پلوتو بیش از همه ذهن محققان را به خود مشغول کرده است.

[ad_2]

لینک منبع

ساخت ربات بیل مکانیکی امدادرسان با قابلیت‌هایی فراتر از انتظار

[ad_1]

محققان ژاپنی یک بیل مکانیکی امدادرسان با امکان کنترل از راه دور ساخته‌اند که با داشتن دو دست رباتیک، توانایی‌های جالب توجهی دارد؛ با ما همراه باشید.

این بیل مکانیکی کاوشگر ورژن تکمیل شده‌ی رباتی است که سال گذشته ساخته شده بود. ربات قبلی تنها یک بازو داشت و قابلیت‌های اجرایی آن نسبت به نسخه‌ی تکامل یافته‌اش، کمتر بود. این دستگاه پیشرفته تنها یک نمونه‌ی اولیه است که دو بازو با قابلیت چرخش 360 درجه به دور بدنه‌ی اصلی داشته و توانایی انجام چند کار را به صورت همزمان، دارد. تیم سازنده یک قسمت دست مانند که چهار انگشت برای قلاب کردن و نگه‌داشتن اجسام دارد را هم به این بیل مکانیکی افزوده‌اند.

هدف از ساخت این نمونه اولیه، اجرای عملیات کاوش و امدادرسانی در مناطق ناهموار و بحران‌زده، بدون به خطر انداختن جان هدایت‌کننده دستگاه بود. دستان هیدرولیک افزوده‌شده به کمک قابلیت چرخشی که دارند، قادرند در شرایط کاری سخت و زیر فشارهای سنگین، میزان پایداری بالایی را در کنار انعطاف زیاد، فراهم کنند. چند نمونه از کاربردهای بیل مکانیکی امدادرسان ساخته‌شده در ادامه به نمایش درآمده‌اند.

ساخت ربات بیل مکانیکی امدادرسان با قابلیت‌هایی فراتر از انتظار

دست چهارانگشتی توسعه‌یافته برای برداشتن خرابه‌ها و آوار و همچنین استفاده به عنوان بیل برای جابجایی ماسه‌ و سنگ‌های ریزتر، کاربرد دارد. میزان قدرت انگشتان هم به نسبت نوع اجسام، قابل تنظیم است.

ساخت ربات بیل مکانیکی امدادرسان با قابلیت‌هایی فراتر از انتظار

بیل مکانیکی امدادرسان ثمره تلاش محققان دانشگاه‌های مختلفی از سراسر ژاپن بوده است

همانند ورژن قبلی، این بیل مکانیکی رباتیک با ارسال بازخورد میزان نیروی لازم برای نگهداری اجسام، هدایت‌کننده را از جزئیات عملیات در حال انجام باخبر می‌کند. وجود یک پهپاد چند موتوره هم نمایی از زوایای مختلف از محل امدادرسانی را فراهم می‌کند و نیاز به نصب دوربین بر روی دستگاه را از بین می‌برد. تیم سازنده ربات امدادرسان محققانی از دانشگاه‌های اوساکا، کوبی، توهوکو، دانشگاه توکیو و موسسه فناوری توکیو هستند؛ این تیم قصد دارند که در قدم بعدی، طراحی ربات را بهبود بخشند و آن را برای افزودن به تجهیزات امدادرسانی مورد استفاده در شرایط کاری واقعی، آماده کنند.

[ad_2]

لینک منبع