پردازنده‌ های تردریپر از خنک کننده مایع استفاده می‌کنند

[ad_1]

AMD به‌تازگی اعلام کرده است که از ماه آگوست سال جاری محصولات تردریپر خود را به فروش خواهد رساند.

کمپانی ای‌ام‌دی محصولات تردریپر خود را در ماه آگوست به فروش خواهد رساند. اکنون اخبار منتشرشده حاکی از این هستند که بسته‌بندی پردازنده‌های تردریپر شامل خنک‌کننده‌ی مایع خواهد بود که این برخلاف شیوه‌ی معمول در استفاده از خنک‌کننده‌های بادی یا ارائه‌ی پردازنده بدون خنک‌کننده (مانند برخی از پردازنده‌های اینتل) است.

مقاله‌های مرتبط:

همان‌طور که در ماه می اطلاع‌رسانی شد، تردریپر با دو پردازنده وارد میدان رقابت خواهد شد: 1920X با ۱۲ هسته و ۲۴ نخ و قیمت ۷۹۹ دلار و 1950X با ۱۶ هسته و ۳۲ نخ و قیمت ۹۹۹ دلار. این تراشه‌ها رقیب مستقیم سری Core i9 اینتل هستند. طبق گفته‌ی ای‌ام‌دی، پردازنده‌ی ۱۲ هسته‌ای توانسته است رقیب اینتلی خود را با امتیاز ۲۴۰۰ در نرم‌افزار Cinebench مغلوب کند و این در حالی است که پردازنده‌ی Core i9 امتیاز ۲۱۰۰ کسب کرده است. پردازنده‌ی ۱۶ هسته‌ای تردریپر نیز توانسته به امتیاز رؤیایی ۳۰۰۰ در Cinebench دست پیدا کند.

با توجه به این‌که نتایج بنچمارک توسط خود ای‌ام‌دی ارائه شده است، نمی‌توان به آن زیاد اعتماد کرد و باید منتظر باشیم تا نتایج را در دنیای واقعی ببینیم. ولی پردازنده‌های تردریپر با قیمت فوق‌العاده‌ای که دارند، مطمئنا برتری نسبت کارایی به قیمت را از آن خود خواهند کرد. 

حتی اگر این پردازنده‌ها با خنک‌کننده‌ی مایع ارائه نشوند، با توجه به توان بالای پردازشی و مصرفی پردازنده‌های تردریپر، بهتر است از خنک‌کننده‌ی مایع یا خنک‌کننده‌ی بادی رده بالا برای دفع حرارت استفاده کنید.

[ad_2]

لینک منبع

نرم‌افزار بنچمارک SPEC پس از ۱۱ سال بروزرسانی شد

[ad_1]

SPEC پس از مدت‌ها یک بروزرسانی به نام SPEC CPU 2017 برای بنچمارک محبوب پردازنده‌ها منتشر کرد.

بنچمارک به معنای نمره دادن به پدیده‌های مختلف در شرایط دقیق آزمایشگاهی است. بنچمارک در دنیای پی‌سی، لپ‌تاپ، گوشی و در حالت کلی هر نوع وسیله‌ای، به معنی امتیازی است که پس از آزمودن دقیق و تخصصی به محصول یا زوایای مختلف عملکرد و کیفیت آن داده می‌شود.

شرکت غیرانتفاعی ارزیابی عملکرد SPEC، پس از مدت‌ها یک بروزرسانی برای ابزار محبوب بنچمارک خود با نام SPEC CPU 2017 منتشر کرد. نسخه‌ی جدید این ابزار دارای ۴۳ تست در ۴ مجموعه‎ی مختلف است و عملکرد عدد صحیح (Integer) و ممیز شناور پردازنده را تحت‌فشارهای کاری متعدد می‌سنجد. CPU 2017 می‌تواند مصرف انرژی را در زمان تست به‌صورت انتخابی اندازه بگیرد و از API چند پردازشی OpenMP استفاده کند. بروزرسانی‌ برای این نوع ابزارها بسیار قابل‌ توجه است؛ چراکه معمولا این اتفاق رخ نمی‌دهد. آخرین بروزرسانی این بنچمارک به سال ۲۰۰۶ برمی‌گردد.

مقاله‌های مرتبط:

با توجه به اینکه اساس SPEC بر عناصر برگرفته از کاربردهای جهان واقعی (به‌جای مبتنی بودن بر کرنل یا کد مصنوعی) قرار داد، از آن به‌عنوان روشی استاندارد برای اندازه‌گیری بازده پردازنده در طیف وسیعی از کارها یاد می‌شود. این بنچمارک به‌صورت کد منبع توزیع می‌شود که باید قبل از استفاده، توسط تست‌کننده روی سیستم میزبان کامپایل شود. این تست در معماری‌های ARM، Power، SPARC و x86 قابلیت اجرا دارد و نیازمند ۱۶ گیگابایت رم و ۲۵۰ گیگابایت فضای ذخیره‌سازی است. از پلتفرم‌های پشتیبانی شده برای SPEC CPU 2017 می‌توان به AIX، لینوکس، مک او اس، سولاریس و ویندوز اشاره کرد.

از جمله دیگر ویژگی‌های SPEC می‌توان به تست تأخیر منحصربه‌فرد آن اشاره کرد. بسته‌های تست SPECspeed 2017 Integer و SPECspeed 2017 Floating Point برای اجرای یک نسخه‌ی مجزا در هر بازه‌ی زمانی به‌خصوص طراحی‌شده‌اند؛ درحالی‌که تست‎های SPECrate 2017 Integer و SPECrate 2017 Floating Point قابلیت اجرای چندین نسخه به‌صورت هم‌زمان دارند. «تست‌های سرعت»، زمان موردنیاز برای تکمیل فرایند تست را اندازه‌گیری می‌کنند و به سخت‌افزارهایی که در زمان کوتاه‌تری تست را به پایان می‌رسانند، امتیاز بیشتری می‌دهند. تست‌های «سنجش نرخ» نیز سرعت به انجام رسیدن مجموعه‌ای از وظایف را اندازه می‌گیرند.

در بروزرسانی جدید، تست Libquantum به دلیل اینکه به پردازنده‌های اینتل امتیاز غیر واقعی بالاتری می‌داد، از رده خارج‌ شده است. به نظر می‌رسد کامپایلر ++C اینتل می‌توانست Libquantum را دور بزند و درنتیجه امتیازهای کلی بنچمارک پردازنده‌های اینتل را به میزان ۵ الی ۱۰ درصد بهبود ببخشد. بنچمارک SPEC CPU2017 هم‌اکنون در وب‌سایت شرکت موجود و قابل خریداری است. قیمت این ابزار برای مشتریان جدید ۱۰۰۰ دلار، برای ارتقاء ۵۰۰ دلار  و برای سازمان‌های آموزشی ۲۵۰ دلار در نظر گرفته‌ شده است.

نظر شما در مورد این بروزرسانی چیست؟

[ad_2]

لینک منبع

TSMC در حال گسترش برنامه‌های خود برای تولید تراشه ۷ نانومتری است

[ad_1]

درحالی‌که سامسونگ تلاش می‌کند تراشه‌های سری A آیفون‌های اپل را تولید کند، کمپانی TSMC در حال گسترش فعالیت‌های خود برای تولید پردازنده‌های ۷ نانومتری است.

روز گذشته گزارشی منتشر شد مبنی بر اینکه سامسونگ قصد دارد قرارداد ساخت پردازنده‌های سری A اپل برای آیفون‌های سال آینده را از آن خود کند و امروز هم خبر جدیدی در مورد TSMC منتشر شده است که بیان می‌دارد این کمپانی در حال گسترش برنامه‌های خود برای تولید تراشه‌های مورد نیاز آیفون‌های ۲۰۱۸ است.

سال گذشته کمپانی TSMC تنها تأمین‌کننده‌ی پردازنده‌های سری A مورد نیاز آیفون‌های اپل بود که دلیل اصلی این انتخاب اپل، تراشه‌های کوچک‌تر TSMC است. انتظار می‌رود آیفون ۸ از یک پردازنده‌ی ۱۰ نانومتری بهره ببرد و این در حالی است که شرکت تایوانی تولیدکننده‌ی تراشه‌های موبایل، قصد دارد پردازنده‌های ۷ نانومتری مورد نیاز آیفون‌های سال آینده را تولید کند.

گفته می‌شود سامسونگ برای گسترش تجهیزات تولید چیپ‌ست‌ ۷ نانومتری سرمایه‌گذاری کرده است تا بدین ترتیب بتواند قرارداد تولید پردازنده‌های مورد نیاز آیفون را به دست آورد. دیجی‌ تایمز اکنون گزارش داده که شرکت تایوانی TSMC نیز در حال گسترش فعالیت‌ها و برنامه‌های تولید پردازنده‌ی ۷ نانومتری خود است.

برخی از منابع نزدیک به شرکت TSMC اعلام کرده‌اند که این کمپانی تعداد تأمین‌کنندگان تجهیزات مورد نیاز برای تولید پردازنده‌ی ۷ نانومتری را افزایش داده است تا بدین طریق تعادل قیمت‌گذاری را حفظ کند. منابع مختلف اعلام کرده‌اند که هم‌اکنون شرکت‌های اپلاید متریالز، لام ریسرچ، توکیو الکترون، هیتاچی های‌تکنولوژیز و ادوَنس میکرو فابریکیشن اکوئیپمنت (AMEC) به جمع لیست کمپانی‌های تأمین‌کننده‌ی TSMC برای تولید تراشه‌های ۷ نانومتری پیوسته‌اند. منابع نزدیک می‌گویند که انتظار می‌رود دو شرکت توکیو الکترون و لام ریسرچ بیشترین تقاضا را از جانب TSMC دریافت کنند.

بر اساس این گزارش، هنوز دقیقا مشخص نشده است که شرکت TSMC قصد افزایش ظرفیت تولید را دارد یا با تنوع بیشتر در تأمین‌کنندگان خود، می‌خواهد در رقابت جدید با سامسونگ، قیمت چیپ‌ست‌های خود را رقابتی نگه دارد. شرکت TSMC تنها تأمین‌کننده‌ی چیپ‌ست‌ A10 اپل بوده و این تراشه‌ در آيفون ۷ و آیفون ۷ پلاس کوپرتینویی‌ها مورد استفاده قرار گرفته است. این شرکت تایوانی همچنین تأمین‌کننده‌ی انحصاری پردازنده‌های سری آیپد پرو اپل به شمار می‌رود.

نظر شما در این مورد چیست؟

[ad_2]

لینک منبع

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core ؛ آیا تعداد هسته بیشتر همیشه بهتر است؟

[ad_1]

هدف از مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core فهم بهتر انواع پردازنده های کامپیوتر و تفاوت های میان آن‌ها است. شناخت آن‌ها، حین خرید یک سیستم جدید کمک بسیاری خواهد کرد.

حین خرید یک لپ تاپ و یا جمع کردن یک سیستم دسکتاپ جدید، به احتمال بسیار زیاد پیش از هر مشخصه سخت افزاری دیگر به سراغ پردازنده آن می‌روید. اصطلاحات مختلفی درباره پردازنده‌های گوناگون وجود دارند که اغلب بر اساس تعداد هسته‌های آن‌ها تعیین می‌شوند. ممکن است حین خرید با عبارت‌هایی همچون Dual-Core ،Quad-Core ،Hexa-Core و یا Octo-Core مواجه شده و برای انتخاب از میان آن‌ها سر در گم شده باشید.

در این مطلب، به مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core برای کامیپوترها می‌پردازیم. مبحث پردازنده‌های موبایل کاملا جدا بوده و باید آن‌ها را در یک مطلب دیگر مورد بررسی قرار دهیم.

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core به زبان ساده

  • همیشه فقط یک تراشه پردازنده وجود دارد. حال این تراشه (چیپست) ممکن است یک، دو، چهار، شش، هشت و یا تعداد بیشتری هسته داشته باشد.
  • در حال حاضر، بهترین پردازنده موجود، مدل Core i9-7980XE پردازنده‌های جدید اینتل Core i9 است که هجده هسته واقعی داشته و حدود یک ماه از زمان معرفی آن می‌گذرد. چنین پردازنده‌های دارای تعداد هسته زیاد، برای اجرای بازی‌های کامپیوتری مناسب هستند.
  • هر هسته در واقع بخشی از یک تراشه است که یکی از چند عملیات پردازش بر عهده آن قرار دارد. از نظر تئوری، هر هسته را باید یک پردازنده جداگانه برای خود (واحد پردازش مرکزی – CPU) دانست.

سرعت

به نظر می‌رسد وجود تعداد هسته‌های بیشتر همیشه به معنی سریعتر بودن پردازنده است. اگرچه این عقیده اشتباهی نیست، اما در تمامی سناریوها صدق نمی‌کند. داشتن تعداد هسته‌های بیشتر در پردازنده زمانی به سرعت عملکرد بیشتر ختم می‌شود که نرم افزار در حال اجرا، تقسیم اعمال میان هسته‌های مختلف را بلد باشد. متاسفانه تمامی نرم افزارها قادر به توزیع وظایف بین هسته‌ها نیستند. پس ممکن است حین استفاده از یک پردازنده 18 هسته‌ای عملا تعداد زیادی از هسته‌های آن مورد استفاده قرار نگیرند.

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core

سرعت هر یک از هسته‌های پردازنده نیز فاکتوری بسیار مهم و تاثیرگذار در مجموع عملکرد پردازشی است. مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core نشان می‌دهد یک پردازنده دو هسته‌ای جدید که هر هسته آن سرعت بیشتری دارد، در مجموع عملکرد بهتری در مقایسه با یک پردازنده چهار هسته‌ای قدیمی و دارای سرعت پایین به ازای هر هسته دارد.

مصرف انرژی

یک دلیل دیگر وجود دارد که نشان می‌دهد داشتن هسته‌های بیشتر، همیشه به معنی بهتر بودن پردازنده نیست. با افزایش تعداد هسته‌ها، میزان مصرف انرژی پردازنده نیز افزایش پیدا می‌کند، چرا که با روشن کامپیوتر انرژی به تمامی بخش‌های تشکیل‌دهنده آن منتقل می‌شود. این موضوع می‌تواند یک فاکتور تعیین‌کننده حین انتخاب یک لپ تاپ باشد. شرکت‌های سازنده انواع تراشه‌ها، همواره تلاش می‌کنند میزان مصرف انرژی محصولات خود را کاهش داده و آن‌ها را از این نظر بیشتر بهینه کنند.

گرما

یکی دیگر از تفاوت های پردازنده های کامپیوتر میزان گرمایی است که تولید می‌کنند. اگرچه تنها عامل گرم شدن یک پردازنده تعدد هسته‌های آن نبوده و فاکتورهای زیادی در اینجا نیز دخیل هستند، اما بر اساس یک قانون کلی، هر چه تعداد هسته‌ها بیشتر باشند گرمای بیشتری تولید خواهد شد. به خاطر همین گرمای اضافی، عملکرد پردازشی شدیدا تحت تاثیر قرار می‌گیرد. پس وقتی شرکت‌ها تراشه‌هایی با تعداد هسته زیاد می‌سازند باید به دنبال راهکاری تازه به منظور خنک کردن آن باشند.

قیمت

قیمت پردازنده‌های متشکل از هسته‌های زیاد همیشه بیشتر نیست. معماری به کار رفته برای بنا کردن پردازنده، سرعت هر هسته و بسیاری دیگر از فاکتورها نقش مهمی در تعیین قیمت یک محصول دارند. اما اگر در دو پردازنده، تمامی فاکتورها همچون سرعت و معماری یکسان باشند، مطمئنا مدل دارای تعداد هسته بیشتر، قیمت بیشتری نیز خواهد داشت.

اهمیت نرم افزار

مقایسه پردازنده‌ های کامپیوتری به این سبک، به هیچ عنوان مورد علاقه شرکت‌های سازنده نیست! آن‌ها پردازنده‌های دارای هسته‌های زیاد را به عنوان محصولاتی قدرتمند به کاربران نمایش می‌دهند، حال آنکه فاکتورهای بسیار مهم دیگری برای افزایش عملکرد وجود دارند. مهم نیست پردازنده شما از چند هسته تشکیل شده است، بلکه آنچه اهمیت دارد، نحوه تقسیم کار توسط نرم افزاری است که اجرا کرده‌اید.

توسعه‌دهندگان باید به صورت ویژه نرم افزارهای خود را به نحوی ایجاد کنند که تمامی هسته‌ها به کار گرفته شوند. متاسفانه نرم افزارهای این‌چنینی زیادی در حال حاضر وجود ندارند.

حتی در صورت توسعه برنامه به منظور بهره‌بری از تمامی امکانات موجود، نوع نرم افزار و نحوه‌ای که این کار را انجام می‌دهد بر روی عملکرد کلی تاثیر می‌گذارد. به عنوان نمونه‌ای از نرم افزارهایی که از این معماری چند رشته‌ای پشتیبانی می‌کنند می‌توان به مرورگر وب گوگل کروم و نرم افزار ویرایش ویدیو Adobe Premier Pro اشاره کرد.

نرم افزار Adobe Premier Pro، به هر هسته بخشی از عملیات ویرایش ویدیو را می‌سپارد. از آنجایی که ویرایش ویدیو یک فرآیند چند لایه‌ای است، مزیت استفاده از چند هسته در اینجا کاملا قابل درک است، چرا که هر بخش می‌تواند گوشه‌ای از کار را بر عهده بگیرد.

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core

گوگل کروم نیز به همین روش به هسته‌های پردازنده آموزش می‌دهد تا تب‌های مختلف را پردازش کنند. برخلاف ویرایش ویدیو که یک فرآیند پیوسته است، در اینجا بعد از باز کردن یک صفحه وب، با یک محیط استاتیک (ثابت) مواجه هستیم که دیگر نیازی به پردازش بیشتر ندارد. از این به بعد بیشتر فرآیندها مربوط به ذخیره‌سازی و قرار دادن اطلاعات بر روی رم هستند

پس اگرچه ممکن است یک هسته برای پردازش اعمال اجرا شده در پس‌زمینه مورد استفاده قرار بگیرد، اما فشار آن‌چنانی بر روی آن وجود ندارد. گوگل کروم به عنوان یک نمونه از نرم افزارهایی است که ممکن است با وجود توانایی برای تقسیم وظایف بین هسته‌ها، به معنی واقعی عملکرد را افزایش ندهد.

دو برابر نشدن سرعت با دو برابر کردن هسته

شرایطی را در نظر بگیریم که از نرم افزاری مناسب استفاده می‌کنیم. آیا پردازنده های Dual Core و Quad Core در دو سیستم کامپیوتری متفاوت، که دیگر اجزای سخت افزاری آن‌ها کاملا یکسان است، تفاوت فاحشی از نظر عملکرد خواهند داشت؟ آیا لزوما مدل دارای چهار هسته، دو برابر سریعتر از پردازنده دو هسته‌ای خواهد بود؟

افزایش تعداد هسته‌های پردازنده، مشکل عدم توانایی برای تقسیم نرم افزاری صحیح را حل نمی‌کند. تقسیم کار به شیوه صحیح، به معنی اختصاص دادن یک عملیات به مناسب‌ترین هسته برای آن است تا به این ترتیب از حداکثر توان پردازنده استفاده شود. اما متاسفانه در واقعیت چنین چیزی رخ نمی‌دهد.

در عمل و در بیشتر نرم افزارهای پشتیبانی‌کننده از معماری چند هسته‌ای، وظایف به ترتیب و یا به صورت بهم ریخته تقسیم می‌شوند. به عنوان نمونه، وضعیتی را در نظر بگیرید که سه عملیات مختلف باید برای تکمیل یک پردازش انجام شوند و در کل پنج پردازش به این شکل وجود دارند.

نرم افزار به نخستین هسته پردازنده دستور می‌دهد تحلیل اولین عملیات پردازش اول را انجام دهد. هسته‌های دوم و سوم نیز به ترتیب کار تحلیل دومین و سومین عملیات پردازش اول را بر عهده می‌گیرند. از آنجایی که هسته چهارم بیکار می‌ماند، باید کار تحلیل نخستین عملیات دومین پردازش را انجام دهد.

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core

اگر سومین عملیات، طولانی‌ترین و سخت‌ترین مورد باشد، از نظر عقلانی نرم افزار باید آن را بین هسته‌های سوم و چهارم تقسیم کند، اما در عمل چنین اتفاقی نمی‌افتد. در عوض، اگرچه ممکن است بعد از گذشت مدت زمانی کوتاه هسته‌های اول و دوم کار خود را به پایان برسانند، اما برای تکمیل پردازش نخست، باید تا زمان اتمام تحلیل سومین عملیات آن منتظر ماند. در انتها باید نتیجه هر سه عملیات با یکدیگر ادغام شوند.

این موضوع مجددا نشان می‌دهد نباید حین مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core ، مدل دارای هسته‌های بیشتر را برتر بنامیم، چرا که اغلب نرم افزارها هنوز به منظور بهره‌بری حداکثری از توانایی پردازنده‌های این‌چنینی توسعه پیدا نکرده‌اند. پس دو برابر شدن تعداد هسته مستقیما به معنی دو برابر شدن سرعت تحلیل پردازش‌ها نیست.

کاربرد تعداد هسته‌های بیشتر

اهمیت تعداد هسته پردازنده را نباید به طور کل فراموش کرد، اما هیچ‌وقت نباید بر اساس اعداد و ارقام تصمیم گرفت. برای خرید یک لپ تاپ یا جمع کردن قطعه برای سر هم کردن یک کامپیوتری رومیزی، مهمترین چیز در نظر گرفتن نیاز پردازشی خود است. اما با توجه به تحلیل کاملی که در بالا داشتیم، تعداد هسته سی پی یو بیشتر چه زمانی کاربرد دارد؟

اجرای بازی

اگر واقعا یک گیمر هستید، بهتر است حین خرید کامپیوتر رومیزی یا لپ تاپ حتما تعداد هسته بیشتر پردازنده را تبدیل به یکی از مهمترین فاکتورهای خود کنید. برخلاف نرم افزارها، بیشتر بازی‌هایی که امروز توسط بزرگترین کمپانی‌ها توسعه پیدا می‌کنند قادر به پشتیبانی از معماری چند رشته‌ای (چند هسته‌ای) هستند.

بازی کامپیوتری با گرافیک بالا

گیمرهای حرفه‌ای می‌دانند برای خرید یک سیستم کامپیوتری مخصوص بازی، باید بر روی کارت گرافیک سرمایه‌گذاری کنند، چرا که بیشتر بار پردازشی بازی‌های ویدیویی بر دوش این سخت افزار قرار دارد. اما بعد از آن، باید به بهره‌ بردن از مزایای یک پردازنده چند هسته‌ای فکر کرد.

ویرایش ویدیو یا صوت

برای آن دسته از کاربرانی که ادیتور شناخته شده و با نرم افزارهای ویرایش ویدیو و یا موسیقی سر و کار دارند، پردازنده دارای چند هسته پرسود خواهد بود. همچون بازی‌های ویدیویی، بیشتر نرم افزارهای توسعه یافته به این منظور نیز با قابلیت پشتیبانی از معماری چند هسته‌ای توسعه پیدا کرده‌اند.

فتوشاپ و طراحی

برخلاف دو دسته از کاربران یاد شده در بالا، اگر کار شما طراحی بوده و از نرم افزارهایی همچون فتوشاپ استفاده می‌کنید، سرعت بالاتر هسته و همچنین حافظه کش بیشتر پردازنده، فاکتورهای مهمتری در مقایسه با تعداد هسته هستند. مهمترین نرم افزارهای طراحی مثل فتوشاپ، فقط از معماری تک رشته‌ای پشتیبانی می‌کنند.

مرور وب

همانطور که در مثال مرورگر کروم به آن اشاره کردیم، با مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core حین مرور وب، تفاوتی مشاهده نمی‌کنیم. اگرچه اکثر مرورگرهای امروزی از معماری چند هسته‌ای پشتیبانی می‌کنند، اما تعداد هسته‌های بیشتر زمانی به کار می‌آیند که تب‌های اجرا شده در پس‌زمینه، نیاز پردازشی بیشتری داشته باشند.

کار اداری

اکثر نرم افزارهای اداری تنها از معماری تک هسته‌ای پشتیبانی می‌کنند، علاوه بر اینکه این برنامه‌ها معمولا نیازی به تحلیل داده به صورت پیچیده ندارند. پس داشتن یک پردازنده چهار هسته‌ای تفاوتی از نظر سرعت نخواهد داشت.

مقایسه پردازنده های Dual Core و Quad Core

نتیجه گیری

نمی‌توان گفت پردازنده های Dual Core و Quad Core تفاوت آن‌چنان زیادی با یکدیگر ندارند و بدون شک، وجود تعداد هسته بیشتر به معنی افزایش عملکرد خواهد بود. اما نمی‌توان گفت به نسبت افزایش تعداد هسته، سرعت هم به همان اندازه افزایش پیدا می‌کند و به عنوان نمونه، یک پردازنده چهار هسته‌ای دو برابر سریعتر از یک پردازنده دو هسته‌ای است. اگر جزو کاربرانی هستید که معمولا چند کار را به صورت همزمان انجام می‌دهید، مطمئنا از منافع تعداد هسته‌های بیشتر بهره خواهید برد.

اما فراموش نکنید عملکرد کامپیوتر به فاکتورهای زیادی بستگی دارد که پردازنده و در ادامه تعداد هسته‌‌های آن، بخشی از این فاکتورها هستند. پس بعد از تغییر پردازنده دو هسته‌ای خود به یک پردازنده چهار هسته‌ای، انتظار مشاهده معجزه در سرعت کامپیوتر را نداشته باشید.

[ad_2]

لینک منبع

تامین قطعات اپل دیگر با سامسونگ نخواهد بود

[ad_1]

تامین قطعات اپل وظیفه جدید شرکت تایوانی TSMC




23 تیر 96 ساعت 18:40

تامین قطعات اپل یکی از وظایف دیرینه سامسونگ بوده است اما به نظر می‌رسد که دیگر شرکت اپل در این مورد به سامسونگ وابسته نیست.

با وجود این‌که سامسونگ یکی از رقبای بزرگ اپل در بازارهای جهانی به شمار می‌آید، از دیرباز تامین کننده قطعات اپل هم بوده است. در راستای اقدامات گوناگون اپل برای رهایی از وابستگی به سامسونگ و شرکت‌های تامین کننده دیگر، این شرکت ساخت تراشه A11 خود را به طور کلی به یک شرکت تایوانی به نام TSMC سپرد. رئیس این شرکت تایوانی، موریس چانگ (Morris Chang)، در راستای قرارداد جدیداش با اپل میلیونر شد. سهام TSMC بعد از این اتفاق 27% افزایش یافت و ارزش شرکت نام‌برده به 1 میلیارد دلار رسید.

شرکت TSMC در ساخت تراشه‌های خود از فناوری 10 نانومتری استفاده می‌کند، این شرکت در حال کار بر روی فناوری 7 نانومتری هم هست که تا سال آینده به آن می‌رسد و به احتمال زیاد ده‌ها میلیون از تراشه‌های مورد نیاز اپل، سالانه توسط این شرکت تولید خواهند شد. هر دو مدل جدید iPad Pro که به تراشه A10X مجهز شده‌اند با فناوری 10 نانومتری ساخته شده‌اند و اولین گجت‌های اپل با این فناوری به شمار می‌آیند. تراشه A11 هم با همین فناوری آماده خواهد شد که به معنی حرارت کمتر، سرعت بیشتر و مصرف انرژی کم‌تر در محصولات آینده اپل است.

Apple A11 tsmc تولید پردازنده اپل

[ad_2]

لینک منبع

قیمت پردازنده‌های تردریپر AMD مشخص شد: ۱۰۰۰ دلار ارزان‌تر از Core i9

[ad_1]

مقاله‌های مرتبط:

ای‌ام‌دی با مشخص کردن قیمت پردازنده‌های تردریپر، بار دیگر کاربران و کارشناسان را شگفت زده کرد. پردازنده‌های ۱۲ و ۱۶ هسته‌ای تردریپر 1920X و 1950X نام خواهند داشت و قیمت آن‌ها به‌ ترتیب برابر با ۷۹۹ و ۹۹۹ دلار خواهد بود. این در حالی است که قیمت پردازنده‌ی ۱۸ هسته‌ای Core i9-7980XE اینتل ۱۰۰۰ دلار بیشتر از پردازنده‌ی 1950X است. پردازنده‌های تردریپر ای‌ام‌دی با چیپست X399 برای رقابت با پردازنده‌های رده‌ بالای اینتل با چیپست X299 معرفی شده‌اند. تردریپر حداکثر از ۱۶ هسته، ۳۲ مگابایت کش L3 و حافظه‌ی ۴ کاناله پشتیبانی می‌کند.

پردازنده‌های رایزن ‌ای‌ام‌دی
تردریپر 1950Xتردریپر 1920X

رایزن 7

1800X

سوکت(TR4 (LGA

4094-pin

(AM4 (PGA

1331-pin

هسته/ترد۳۲/۱۶۲۴/۱۲۱۶/۸
فرکانس پایه۳.۴ گیگاهرتز۳.۵ گیگاهرتز۳.۶ گیگاهرتز
فرکانس توربو۴ گیگاهرتز۴ گیگاهرتز۴ گیگاهرتز
XFR(؟+۱۰۰)؟ (؟+۱۰۰)؟+۱۰۰ مگاهرتز
کش L332 مگابایت32 مگابایت ؟۱۶ مگابایت
TDP۱۸۰ وات*۱۸۰ وات*۹۵ وات
خطوط PCI-E 16X۶۰+۴۶۰+۴۱۶+۴+۴
فرکانس رم (1DPC)؟؟۲۶۶۶ مگاهرتز
فرکانس رم(2DPC)؟؟۲۴۰۰ مگاهرتز
چیپستX399X399X370

B350

A320

قیمت پیشنهادی AMD۹۹۹ دلار۷۹۹ دلار۴۹۹ دلار
قیمت خرده‌فروشیمعلوم نیستمعلوم نیست۴۱۹ دلار

همان‌طور که در جدول مشاهده می‌کنید، برخی از خانه‌ها با علامت سؤال مشخص شده است. ای‌ام‌دی اعلام کرده است که این اطلاعات را هنگام نزدیک شدن به زمان ارائه‌ی محصول در اختیار رسانه‌ها قرار خواهد داد. ولی با معلوم شدن برخی از اطلاعات، می‌توانیم قیمت‌ پردازنده‌های جدید و رده بالای دسکتاپ دو شرکت را با هم مقایسه کنیم. کاربران برای پردازنده‌ی ۱۶ هسته‌ای و ۳۲ ترد 1950X، حدود ۷۰۰ دلار کمتر از پردازنده‌ی Core i9-7960X با ۱۶ هسته و ۳۲ ترد و هزار دلار کمتر از پردازنده‌ی ۱۸ هسته‌ای Core i9-7980XE پرداخت خواهند کرد. همچنین با خرید پردازنده‌ی ضعیفتر 1920X با ۱۲ هسته و ۲۴ ترد، ۴۰۰ دلار کمتر از پردازنده ی ۱۲ هسته‌ای و ۲۴ ترد Core i9-7920X و ۶۰۰ دلار کمتر از پردازنده‌ی ۱۴ هسته‌ای و ۲۸ ترد Core i9-7940X پرداخت خواهید کرد.

مادربورد x399

ای‌ام‌دی می‌گوید که از ماه آینده، فروش پردازنده‌ها و مادربورد‌های رایزن تردریپر را آغاز خواهد کرد و پیش‌فروش سیستم‌های Alienware Area-51 نیز از ۲۷ جولای آغاز خواهد شد (این سیستم‌ها از پردازنده‌ی تردریپر استفاده می‌کنند). با توجه به این‌که اینتل کار خود را با عرضه‌ی پردازنده‌های Core i7 در اواسط ماه جولای شروع خواهد کرد و روند عرضه را تا ماه اکتبر که تاریخ عرضه‌ی Core i9-7980XE است ادامه خواهد داد، پردازنده‌های تردریپر ای‌ام‌دی این فرصت را دارند که بخشی از بازار را با عرضه‌‌ی زود هنگام خود در ماه آگوست به دست بگیرند.

ای‌ام‌دی رایزن تردریپر 1950X

با توجه به اطلاعاتی که تاکنون از پردازنده‌ی 1950X دراختیار داریم، این پردازنده از ۱۶ هسته‌ی ذن با کلاک ۳.۴ گیگاهرتز در حالت پایه و ۴ گیگاهرتز در حالت توربو استفاده می‌کند و برچسب قیمتی ۹۹۹ دلاری دارد. این محصول در واقع دو چیپ رایزن۷ 1800X با قیمت ۴۹۹ دلار است که به هم پیوسته و یک پردازنده‌ی 1950X با قیمت ۹۹۹ دلار را به وجود آورده‌است (البته تردریپر از لحاظ سخت افزاری و کنترلر بسیار پیچیده‌‌تر از پردازنده‌های رایزن است). با توجه به مشخصات و فرکانس کاری و این‌که یک پردازنده‌ی 1800X با کمی فرکانس کاری بیشتر دارای توان مصرفی ۹۵ وات است، احتمالا توان مصرفی پردازنده‌ی 1950X حدود ۱۸۰ وات خواهد بود.

ای ام دی رایزن تردریپر

همانطور که گفته شد، سرعت کلاک تردریپر در حالت توربو به ۴ گیگاهرتز می‌رسد. رسیدن به این فرکانس در پردازنده‌های جدید ای‌ام‌دی با استفاده از فناوری XFR میسر می‌شود. با استفاده از این فناوری، زمانی که دما و توان مصرفی اجازه دهد، فرکانس پردازنده در گام‌های ۲۵ مگاهرتزی افزایش پیدا می‌کند. ای‌ام‌دی حداکثر فرکانس قابل افزایش توسط XFR را برای تردریپر اعلام نکرده است؛ اما با توجه به تجربه‌ی کارشناسان در مورد سیلیکون رایزن و مشخصات پردازنده‌های قبلی، این مقدار باید بیشتر از ۱۰۰ مگاهرتز باشد. انتظار داریم ای‌ام‌دی از همان لحیم Indium-Tin که در بقیه‌ی رایزن‌ها بکار رفته است، در تردریپر نیز استفاده کند. همچنین درصورت عرضه شدن این پردازنده همراه با خنک‌کننده‌ی استوک عرضه شود، با توجه به توان مصرفی ۱۸۰ واتی ای‌ام‌دی باید از خنک‌کننده‌ی قدرتمندی در کنار تردریپر استفاده کند.

مقایسه‌ی غول‌های دو شرکت

هم اکنون اینتل، پردازنده‌ی ۱۸ هسته‌ای خودش را با نام Core i9-7980XE و برچسب قیمتی ۱۹۹۹ دلار معرفی کرده است. این پردازنده در انتهای سال جاری عرضه خواهد شد و مشخصات کامل آن در اختیار سایت‌ها و رسانه‌ها قرار خواهد گرفت.

ویژگی‌هاAMD 1950XINTEL Core i9-7980XE
هسته/ترد۳۲/۱۶۳۶/۱۸
فرکانس پایه/توربو۴/۳.۴ گیگاهرتز؟
خطوط PCI-E 16X۶۰۴۴
کش L2۵۱۲ کیلوبایت برای هر هسته۱ مگابایت برای هر هسته
کش L3۳۲ مگابایت۲۴.۷۵ مگابایت
TDP۱۸۰ وات*۱۶۵ وات؟
قیمت۹۹۹ دلار۱۹۹۹ دلار

با مقایسه‌ی این دو پردازنده و آن‌چه که از پیش می‌دانیم، ای‌ام‌دی در بسیاری از جبهه‌ها آماده‌ی نبرد با ‌اینتل است. اولین نکته قیمت کاملا رقابتی 1950X است. هر دو پردازنده از رم‌هایی با فرکانس ۲۶۶۶ در حالت 1DPC پشتیبانی می‌کنند. با این حال در اینجا نیز کفه‌ی ترازو کمی به سود ای‌ام‌دی است؛ چراکه اینتل از ECC پشتیبانی نمی‌کند، درحالی‌که انتظار می‌رود پردازنده‌های تردریپر از ECC پشتیبانی کنند. از سوی دیگر اینتل ریزمعماری قوی‌تری دارد و پردازش‌های داخل پردازنده ارتباط بهبود یافته‌تری دارند؛ با این حال اگر پردازنده‌ی ای‌ام‌دی در فرکانس بالاتری کار کند، باید منتظر بود و کارایی دو پردازنده را در دنیای واقعی مقایسه کرد.

پردازنده های core i9 اینتل

مقاله‌های مرتبط:

تردریپر به ۶۰ لاین PCIe برای شتاب‌دهنده‌هایی مانند پردازنده‌ی گرافیکی، کارت‌های RAID و سایر عملکردها دسترسی دارد؛ به‌علاوه ۴ خط دیگر نیز توسط چیپست رزرو شده است. این در حالی است که لاین‌های  PCIe پردازنده‌های Core i9 اینتل به ۴۴ خط محدود می‌شود، اما چیپست X299 پشتیبانی و توانایی‌های بالاتری در عملیات I/O دارد. انتظار داریم توان مصرفی 1950X برابر با ۱۸۰ وات و توان مصرفی رقیب اینتلی‌اش در حدود ۱۶۵ وات باشد که برتری نسبی اینتل را در پی دارد. همچنین درحالی که اینتل از AVX-512 پشتیبانی می‌کند، ای‌ام‌دی از AVX و FMA-های کوچکتری در تردریپر استفاده کرده است. از دیگر موارد جالب توجه میزان تاخیر (Latency) چیپ به چیپ (die-to-die) تردریپر است که بعد از ارائه‌ی آن معلوم خواهد شد.

ای‌ام‌دی رایزن تردریپر 1920X

دو رقیب مستقیم پردازنده‌ی ۱۲ هسته‌ای و ۲۴ تردی تردریپر 1920X، پردازنده‌‌ی ۸ هسته‌ای Core i7-7820X و پردازنده‌ی ۱۰ هسته‌ای Core i9-7900X هستند که هر دو همین حالا در دسترس هستند.

ویژگی‌ها

AMD 1920XINTEL Core i7-7820XINTEL Core i7-7900X
هسته/ترد۲۴/۱۲۱۶/۸۲۰/۱۰
فرکانس پایه/توربو۴/۳.۵ گیگاهرتز۴.۵/۳.۶ گیگاهرتز؟
خطوط PCI-E 16X۶۰۲۸۴۴
کش L2۵۱۲ کیلوبایت برای هر هسته۱ مگابایت برای هر هسته۱ مگابایت برای هر هسته
کش L3۳۲ مگابایت۸.۲۵ مگابایت۱۱ مگابایت
TDP۱۸۰ وات*۱۴۰ وات۱۴۰ وات
قیمت۷۹۹ دلار۵۹۹ دلار۹۹۹ دلار

پردازنده‌ی 1920X با قیمت ۷۹۹ دلاری، بین پردازنده‌های i7-7820X با قیمت ۵۹۹ دلار و Core i9-7900 با قیمت ۹۹۹ قرار می‌گیرد، ولی تعداد هسته‌های بیشتری از آن‌ها دارد. پردازنده‌ی ای‌ام‌دی ۴+۶۰ لاین PCIe دارد، درحالی که تعداد لاین‌های PCIe پردازنده‌های اینتل به ترتیبئ به ۴۴ و ۲۸ خط می‌رسد. هر دو پردازنده‌ی اینتل از AVX512 پشتیبانی می‌کنند، ولی فقط پردازنده‌ی 7900 از موتور FMA به صورت ۵۱۲ بیتی و دوال پشتیبانی می‌کند و برادر کوچکترش تنها یک موتور FMA دارد (پردازنده‌ی 1920X ای‌ام‌دی از FMA-های ۱۲۸ بیتی استفاده می‌کند).

بنچمارک‌هایی که ای‌ام‌دی توسط نرم‌افزار CINEBENCH به دست آورده و منتشر کرده است، مطابق جدول زیر است:

نتایج بنچمارک CINEBENCH
هسته/ترد۳۲/۱۶۲۴/۱۲۲۰/۱۰
فرکانس پایه/توربو۴/۳.۴ گیگاهرتز۴.۰/۳.۵ گیگاهرتز۴.۳/۳.۳ گیگاهرتز
قیمت۹۹۹ دلار۷۹۹ دلار۹۹۹ دلار
امتیاز۳۰۶۲۲۴۳۱۲۱۶۷

به‌نظر می‌رسد پردازنده‌ی ۱۶ هسته‌ای تردریپر در زمان عرضه به بازار بدون رقیب باشد و لقب «سریع‌ترین پردازنده‌ی دسکتاپ کلاس مصرفی جهان» را به‌راحتی به‌خود اختصاص بدهد. البته باید تا عرضه‌ی پردازنده‌ی i9-7980XE در اواخر سال جاری میلادی منتظر ماند و دید تردریپر دربرابر غول ۱۸ هسته‌ای اینتل چه عملکردی از خود نشان خواهد داد.

[ad_2]

لینک منبع

با پروژه هایو دارپا آشنا شوید؛ توسعه سریع‌ترین پردازنده ساخت بشر

[ad_1]

دارپا قصد دارد با همکاری اینتل و کوالکام طی پروژه‌ای با نام هایو، کامپیوتری با پردازنده‌های ۱۰۰۰ برابر بهینه‌تر از بهترین سوپرکامپیوترهای فعلی بسازد. 

مقاله‌های مرتبط:

با توجه به رشد روزافزون اطلاعات خام، نیاز به روش‌های جدید برای پردازش داده‌های انبوه و حجیم بیش از پیش احساس می‌شود. پردازش حجم بالای داده‌ها، نیازمند معماری جدیدی برای کامپیوترها است. به همین دلیل است که آژانس پروژه‌های تحقیقاتی پیشرفته‌ی دفاعی آمریکا (DARPA) با همکاری اینتل و کوالکام در حال توسعه‌ی نسل جدیدی از پردازنده‌ها هستند. پروژه‌ی دارپا که هایو (HIVE) نام دارد، قرار است در نهایت منجر به توسعه‌ی نسل جدیدی از پردازنده‌های آنالیز گراف شود که بازده «عملکرد بر وات» آن بیش از ۱۰۰۰ برابر پردازنده‌های فعلی است.

پردازنده‌های امروزی همگی بر مبنای معماری فون نویمان ساخته می‌شوند. بر اساس این معماری، پردازنده از قسمت‌های مختلفی با نام واحد محاسبه و منطق (ALU)، واحد کنترل (CU)، مموری و ورودی/خروجی (I/O) تشکیل می‌شود. اگرچه این معماری در حال حاضر مبنای اکثر کامپیوترهای جهان را تشکیل می‌دهد و بسیاری از محاسبات مورد نیاز بشر را با سرعت خوبی به انجام می‌رساند؛ اما برای پردازش داده‌های انبوه چندان بهینه نیست.

پروژه HIVEنمودار مقایسه‌ی بهینگی هایو (مقیاس عملکرد بر وات) دربرابر CPU و GPU-های فعلی

به بیان ساده، منظور از داده‌های عظیم (Big Data)، داده‌های مسائلی است که در آن‌ها ارتباط بین «تعداد زیادی متغیر با تعداد زیادی متغیر» (many-to-many) مورد توجه است. برای حل چنین مسائلی نیاز به پردازنده‌های مخصوص آنالیز گراف وجود دارد. این در حالی است که پردازنده‌های امروزی برای حل مسائلی بهینه شده‌اند که در آن رابطه‌ی «یک متغیر با یک متغیر» (one-to-one) یا «یک متغیر با تعداد زیادی متغیر» (many-to-one) بررسی می‌شود.

به همین دلیل است که دارپا قصد دارد با همکاری شرکت‌های بزرگ ساخت پردازنده، طی پروژه‌ای ۴ ساله با بودجه‌ی ۸۰ میلیون دلار، پلتفرم جدیدی برای پردازش داده‌های انبوه توسعه بدهد. ترانگ ترن، از مدیران دارپا، در این باره می‌گوید:

طی سال‌های گذشته، CPU و GPU-ها به‌موازات یکدیگر پیشرفت زیادی کرده‌اند؛ اما هر دو همچنان از معماری فون نویمان استفاده می‌کنند. هایو یک پلتفرم پردازشی غیر فون نویمان است که می‌تواند داده‌های مختلف را در قسمت‌های مختلف مموری به‌صورت هم‌زمان پردازش کند. با استفاده از این روش، یک نقشه‌ی عظیم از مموری ایجاد می‌شود که چندین پردازنده به‌صورت هم‌زمان می‌توانند به آن دسترسی داشته باشند.

پروژه هایو

هایو حل مسائلی را که تا پیش از این غیر عملی تلقی می‌شدند، ممکن می‌کند

از کاربردهای نظامی چنین پروژه‌ای می‌توان به توانایی جلوگیری از حملات سایبری گسترده و فلج‌کننده و از کاربردهای غیر نظامی آن می‌توان به توانایی تشخیص زودهنگام شیوع بیماری‌های مهلک، تشخیص خرابی پیش از وقوع در تجهیزات زیرساخت، تحلیل رفتار افراد در شبکه‌های اجتماعی و پردازش سریع و بهینه‌ی انبوه اطلاعات کاربران خرده‌فروشی‌های آنلاین اشاره کرد. (نگاشت تعداد زیادی از کاربران به تعداد زیادی پست یا محصول، نمونه‌ای از مسائل با رابطه‌ی many-to-many است.) هوش مصنوعی و یادگیری ماشینی با پیشرفت روزافزون خود قادر خواهند بود حجم انبوهی از اطلاعات خام را به‌صورت گراف طبقه‌بندی کنند. با پردازش این داده‌ها توسط یک پلتفرم آنالیز گراف قدرتمند مانند هایو، روابط علت و معلولی بسیاری که تا پیش از این از چشم انسان مخفی مانده بود، در آینده‌ای نزدیک آشکار خواهد شد.

ترن در این باره می‌گوید:

با استفاده از هایو، دانشمندان آنالیز داده قادر خواهند بود پاسخ مسائلی را پیدا کنند که تا پیش از این به دلیل قدرت پردازشی بالای مورد نیاز، حل آن‌ها غیر عملی تصور می‌شد.

بنا به اعلام اینتل، هدف نهایی هایو ساخت پلتفرمی ۱۶ گره‌ای است که میزان «عملکرد بر وات» (PPW) آن ۱۰۰۰ برابر بهتر از بهترین سوپرکامپیوترها و سخت‌افزارهای آنالیز گراف امروزی خواهد بود. به‌جز اینتل و کوالکام، لابراتوار ملی پسیفیک نورث‌وست، دانشگاه جورجیا تک و شرکت نظامی نورث‌گروپ گرومن نیز در این پروژه با دارپا همکاری می‌کنند.

در صورت به بار نشستن پروژه، تمامی مشارکت‌کنندگان در آن به‌ویژه اینتل و کوالکام، امتیاز کامل تجاری‌سازی پردازنده و مموری‌های مبتنی بر معماری هایو را در اختیار خواهند داشت.

[ad_2]

لینک منبع

اینتل Core i9 سریع‌ترین و البته گران‌ قیمت‌ترین پردازنده بازار

[ad_1]

اینتل Core i9 مدتی پیش و در جریان نمایشگاه کامپوتکس 2017 معرفی شد. در ادامه این پردازنده را با دیگر مدل‌ها مقایسه کرده و قیمت و ویژگی‌ های آن را مرور می‌کنیم.

برای چندین سال متوالی، کاربران پردازنده‌های سری Core i7 اینتل را به عنوان قویترین محصولات موجود می‌شناختند. اکنون یکه‌تازی این سری به پایان رسیده ، چرا که سری جدید پردازنده‌ های اینتل یعنی Core i9 معرفی شده‌ است. پردازنده های سری Core i9 اینتل، در پایه‌ای‌ترین حالت 10 هسته پردازشی داشته و ممکن است تعداد هسته‌های آن‌ها به 18 عدد نیز برسد. البته اینتل در کنار پردازنده Core i9، خانواده جدید محصولات خود تحت عنوان X را نیز معرفی کرد.

زمان عرضه و قیمت اینتل Core i9

پردازنده های اینتل Core i9 گران قیمت‌ترین محصولاتی هستند که این شرکت تاکنون ساخته است، به طوری که ارزان‌ترین مدل 999 دلار قیمت دارد. به صورت یک روال افزایش قابل توجیه، با افزایش تعداد هسته‌های به کار رفته قیمت سی پی یو نیز افزایش پیدا می‌کند، به طوری که قیمت مدل دارای 18 هسته، چیزی حدود 2 هزار دلار است!

  • Core i9-7980XE (Extreme Edition) : دارای 18 هسته | 1999 دلار
  • Core i9-7960X : دارای 16 هسته | 1699 دلار
  • Core i9-7940X : دارای 14 هسته | 1399 دلار
  • Core i9-7920X : دارای 12 هسته | 1199 دلار
  • Core i9-7900X : دارای 10 هسته | 999 دلار

اینتل Core i9

از نظر در دسترس بودن، سری جدید در حال حاضر وضعیت خوبی ندارد. تنها پردازنده مدل Core i9-7900X دارای 10 هسته، یعنی پایینترین مدل، در ایالات متحده آمریکا موجود است. گفته شده بالاترین مدل یعنی Core i9-7980XE مجهز به 18 هسته، در ماه اکتبر (مهر) سال جاری عرضه خواهد شد. دیگر محصولات اینتل Core i9 بین ماه آگوست تا پایان سال جاری میلادی (مرداد تا دی) رفته رفته عرضه خواهند شد.

فقط دسکتاپ، نه لپ تاپ

اینتل اعلام کرده محصولات سری X تنها برای سیستم‌های کامپیوتری دسکتاپ بسیار بالارده در نظر گرفته شده‌اند و در حال حاضر هیچ برنامه‌ای برای آوردن پردازنده‌های Core i9 به لپ تاپ‌ها وجود ندارد.

اینتل Core i9

علاوه بر ایجاد تحول اساسی در نحوه اجرای بازی‌های کامپیوتری، انتظار داریم تجربه واقعیت مجازی نیز به میزان بسیار زیادی تغییر پیدا کند. امروز بهترین هدست‌های واقعیت مجازی مبتنی بر کامپیوتر کار می‌کنند و هدست‌های واقعیت مجازی موبایل توان مقابله با آن‌ها را ندارند.

آیا اینتل Core i9 از Core i7 سریعتر است؟

مهمترین تغییری که در پردازنده‌های سری جدید به وضوح قابل مشاهده است، افزایش تعداد هسته‌های آن‌ها است. هر هسته را باید در واقع یک پردازنده جداگانه برای خود دانست. به همین دلیل از نظر تئوری، با داشتن تعداد هسته‌های بیشتر، تعداد اعمال بیشتری را می‌توان در کامپیوتر به صورت همزمان انجام داد.

البته همه چیز اینقدر ساده نیست. به عنوان یک کاربر حرفه‌ای باید بدانید زمانی داشتن تعداد هسته بیشتر مزیت تلقی می‌شود که نرم افزار اجرای شده در کامپیوتر، برای استفاده از قابلیت چند هسته‌‌ای بودن پردازنده توسعه یافته باشد. متاسفانه بیشتر نرم افزارهایی که امروز مورد استفاده قرار می‌گیرند قادر نخواهند بود پردازنده 18 هسته‌ای اینتل Core i9 و دیگر مدل‌های آن را به خوبی مدیریت کنند.

کارایی پردازنده‌های نسل جدید در آینده نزدیک بیشتر مشخص خواهد شد، چرا که توسعه‌دهندگان بیشتری با علم بر محبوبیت این نوع پردازنده‌ها، نرم افزارهای خود را بر همین اساس ایجاد می‌کنند. اما در حال حاضر و حین مقایسه پردازنده Core i9 و Core i7، تنها در برخی موارد می‌توان سری جدید را سریع‌تر دانست. به عنوان نمونه می‌توان به انجام اعمالی همچون ویرایش ویدیو و یا انجام چند کار سنگین به صورت همزمان اشاره کرد.

اینتل Core i9

اگرچه منتظر دست به کار شدن توسعه‌دهندگان برای ایجاد نرم افزارهایی به منظور استفاده از تمامی هسته‌های پردازنده‌های جدید هستیم، اما اینتل Core i9 در برخی از زمینه‌های دیگر، بدون توجه به نرم افزار سبب افزایش کارایی خواهد شد.

تکنولوژی Turbo Boost Max 3.0

معرفی خانواده جدید X اینتل سبب شد تکنولوژی Turbo Boost Max 3.0 به تمامی پردازنده‌ها پای بگذارد. این تکنولوژی را باید نسخه‌ای جدید از Turbo Boost عنوان کرد که چندین سال از معرفی آن می‌گذرد. به لطف آن، پردازنده، دو هسته‌ای که در هر زمان سرعت بیشتری نسبت به دیگر هسته‌ها دارند را تشخیص داده و تحلیل و پردازش دو مورد از مهمترین اعمال را به آن‌ها می‌سپارد.

اینتل Core i9

این عمل همیشگی نبوده و تنها زمانی انجام می‌شود که پردازنده شدیدا درگیر پردازش‌های پیچیده و سنگین باشد. تا پیش از این، Turbo Boost تنها از یک هسته پشتیبانی می‌کرد، اما اکنون با معرفی تکنولوژی Turbo Boost Max 3.0 در اینتل Core i9، شاهد پشتیبانی از دو هسته هستیم.

سلسله مراتب ذخیره‌سازی متعادل

حافظه کش پردازنده، یکی از قسمت‌های تقریبا مهمی است که در کاهش سرعت عملکرد کامپیوتر نقش دارد. در حالت پایه‌ای، آن را باید یک حافظه ذخیره‌سازی موقت برای هسته دانست. هسته پردازشی، برخی از داده‌هایی که به صورت مرتب به آن‌ها نیاز دارد را در این بخش به صورت موقت ذخیره می‌کند. به این ترتیب دیگر نیازی به محاسبه آن‌ها در هر بار نخواهد بود. پس هر چه حافظه کش بیشتر باشد، عملکرد هسته نیز بهتر و سریعتر خواهد بود.

اینتل Core i9

در اینتل Core i9 شاهد چهار برابر شدن میزان حافظه کش‌ اختصاص پیدا کرده به هر هسته هستیم. علاوه بر آن، یک حافظه کش اشتراکی نیز در نظر گرفته شده است که تمامی هسته‌ها به آن دسترسی دارند. به عقیده شرکت سازنده، از آنجایی که کش اختصاص یافته به هر هسته تاخیر کمتری دارد، عملکرد کل پردازنده به میزان قابل توجهی بهتر خواهد بود. به عبارت دیگر، داده سریعتر می‌تواند بین کش و هسته جاری شود.

پشتیبانی از رم چهار کاناله DDR4 و فناری Optane Memory

پردازنده‌های اینتل Core i9 از دو مشخصه سخت افزاری دیگر نیز پشتیبانی می‌کنند که بر اساس وعده شرکت سازنده، تاثیر قابل توجهی بر روی عملکرد آن‌ها دارند. البته این‌ها گزینه‌های در دسترسی هستند که سقف توان پشتیبانی پردازنده را نمایش می‌دهند و هر کاربر می‌تواند در صورت دلخواه، با پرداخت هزینه بیشتر آن‌ها را داشته باشد. اینتل Core i9 از حافظه رم چهار کاناله DDR4 RAM پشتیبانی می‌کند، به همین دلیل می‌توان از 64 گیگابایت حافظه رم در کنار آن استفاده کرد.

دیگر مشخصه سخت افزاری مهم این پردازنده‌ها، پشتیبانی از اینتل Optane Memory است. به گفته شرکت سازنده، این فناوری سبب تبدیل شدن هارد دیسک HDD به SSD می‌شود. ایده اصلی این است که قطعات مخصوص حافظه Optane، که همچون SSD کار می‌کنند، را به اسلات PCIe وصل کرد تا به عنوان یک کش برای هارد دیسک HDD ایفای نقش کنند.

افزایش هزینه‌های جاری با انتخاب اینتل Core i9

حتی در صورت عدم خرید 64 گیگابایت حافظه رم از نوع DDR4 و عدم استفاده از Optane Memory، همچنان برای بهره بردن حداکثری از پردازنده خود، باید هزینه زیادی کنید.

پیش از همه به یک مادربورد جدید نیاز خواهید داشت. محصولات خانواده X به یکی از مادربوردهای سری X299 نیاز داشته و امکان استفاده از اینتل Core i9 همراه با محصولات کنونی وجود ندارد. در حال حاضر، ارزانترین مادربورد برای اینتل Core i9، محصول شرکت ایسوس با نام TUF Mark 2 است که حدود 260 دلار قیمت دارد.

مقایسه پردازنده اینتل Core i9 و ای ام دی Ryzen 7

چندین ماه پیش از رونمایی سری جدید محصولات اینتل، شاهد رونمایی از پردازنده های سری Ryzen شرکت ای ام دی بودیم که توان پردازشی فوق‌العاده بالایی داشته و از طرفی قیمت بسیار معقولی داشتند. به عنوان نمونه، قدرتمندترین پردازنده این سری جدید با عنوان Ryzen 7-1800X، تنها حدود 500 دلار قیمت دارد، در حالی که قیمت محصول همرده آن در اینتل یعنی Core i7-6900K، چیزی حدود هزار دلار است. نکته جالب اینجاست که محصول ای ام دی با وجود داشتن قیمت کمتر، حین تست عملکرد چندرشته‌ای، 9 درصد کارایی بهتری در مقایسه با رقیب خود داشت.

به عقیده بسیاری از تحلیلگران، معرفی پردازنده‌های اینتل Core i9 پاسخ مستقیم این شرکت به محصولات جدید ای ام دی است. پردازنده‌های سری Ryzen 7 که بالارده‌ترین موارد به حساب می‌آیند، دارای هشت و یا ده هسته پردازشی هستند. ای ام دی همچنین در مدت اخیر سری Ryzen Threadripper را نیز معرفی کرده است که پردازنده‌های آن 16 هسته‌ای بوده و به طور مستقیم با پردازنده اینتل Core i9 دارای 18 هسته (بالاترین مدل) رقابت خواهند کرد. از آنجایی که درباره جزییات فنی محصولات، قیمت و همچنین زمان عرضه آن‌ها خبری در دسترس نیست، نمی‌توان به مقایسه آن‌ها با سری جدید اینتل پرداخت.

خرید اینتل Core i9

سری جدید در حالی معرفی شد که پردازنده‌های سری Core i7 نیاز هیچ کاربری را بر روی زمین نمی‌گذارند، پس نمی‌توان گفت اینتل Core i9 برای جبران ضعف این نسل معرفی شده است. بسیاری از کاربران در حال حاضر، کار خود را حتی با پردازنده‌های سری Core i5 و Core i3 نیز پیش می‌برند و دلیلی به منظور تغییر پردازنده برایشان وجود ندارد.

همانند همیشه، بهتر است نیاز پردازشی خود را در نظر گرفته و بعد اقدام به خرید کنیم. اگر کاربری جزو دیوانگان بازی‌های کامپیوتری نبوده و سنگین‌ترین رندرینگ‌ها و ویرایش‌های ویدیویی ممکن را بر روی سیستم کامیپوتری خود انجام نمی‌دهد، دلیلی برای خرید یکی از پردازنده‌های اینتل Core i9 وجود ندارد.

[ad_2]

لینک منبع

سامسونگ در یک قدمی اینتل برای کسب جایگاه بزرگترین سازنده تراشه در دنیا

[ad_1]

به گفته تحلیلگران مرکز ژاپنی “Nomura Securities”، هم‌اکنون سامسونگ در یک قدمی کسب جایگاه بزرگترین سازنده تراشه در دنیا قرار گرفته و می‌تواند بعد از سال‌ها، اینتل را مغلوب خود کند.

اگرچه چندین سال متوالی‌ست که اینتل به عنوان بزرگترین سازنده تراشه در دنیا شناخته می‌شود، اما پیش‌بینی می‌شود فروش تراشه‌های نیمه هادی سامسونگ در نیمه دوم سال به 15 میلیارد دلار برسد. در این صورت اینتل با پیش‌بینی فروش 14.4 میلیارد دلار، در جایگاه دوم قرار خواهد گرفت.

تا 2 یا 3 سال گذشته، پرچمداران سری گلکسی اس بخش عمده‌ای از فروش سامسونگ را تشکیل می‌دادند. ولی حالا تولید چیپست‌ ها باعث شده تا این شرکت کره‌ای بیش از نصف درآمد خود را از همین راه به دست آورد. البته این به معنای بی اهمیت بودن یا تاثیر پایین گوشی های هوشمند و پرچمداران فعلی همچون گلکسی اس 8 بر فروش بالاتر نیست؛ اما سرمایه‌گذاری 18 میلیارد دلاری اخیر سامسونگ به منظور توسعه فعالیت‌های مرتبط با تراشه‌ها و نمایشگرها، مرکز توجه این شرکت برای آینده را به خوبی نشان می‌دهد.

شاید نیازی به گفتن نباشد اما تنها گوشی های هوشمند گلکسی هستند که با بهره‌گیری از پردازنده‌ها و چیپ‌های مموری جدیدتر، از برنامه‌های جدید سامسونگ سود می‌برند. به هر صورت اینتل باید بعد از گذشت بیش از دو دهه یعنی از سال 1993 تا کنون که اولین پردازنده از سری پنتیوم عرضه شد، خود را برای «دهه سامسونگ» آماده کند!

[ad_2]

لینک منبع

دانشگاه MIT: انویدیا در حال حاضر باهوش ترین شرکت جهان است

[ad_1]

موسسه فناوری ماساچوست (MIT) به تازگی کمپانی انویدیا (Nvidia) را به عنوان باهوش ترین شرکت جهان معرفی کرده و لیستی از سایر شرکت‌های پرچم‌دار در زمینه‌ی ذکاوت تجاری و نوآوری، منتشر کرده است.

انویدیا که سازنده پردازنده‌ های گرافیکی یا همان GPU است، از میان تمامی شرکت‌های خصوصی و غیر خصوصی فعال در بازار، به واسطه‌ی استفاده از تکنولوژی‌های خلاقانه و توانایی‌های بالای مرتبط با کسب و کار، مقام باهوش ترین شرکت جهان را کسب کرده است. در لیست منتشرشده توسط دانشگاه MIT، شرکت‌های دیگری همچون اسپیس ایکس و آمازون هم رتبه‌ای نزدیک به انویدیا دارند. دیوید روتمن (David Rotman)، از دبیران مجله‌ی Technology Review وابسته به MIT، در رابطه با این لیست می‌گوید:

فهرست منتشرشده معتبرترین پیش‌بینی ممکن در مورد تسلط شرکت‌ها به بازار و آینده‌ی فناوری است؛ کمپانی‌های بزرگی چون فیس بوک، گوگل و آمازون در کنار برخی از شرکت‌های تازه تاسیس دیگر، در فهرست قرار دارند.

دانشگاه MIT: انویدیا در حال حاضر باهوش ترین شرکت جهان است

تراشه‌های باهوش ترین شرکت جهان در بسیاری از زمینه‌های تکنولوژی مورد استفاده قرار می‌گیرند

فاکتور اصلی که باعث انتخاب انویدیا به عنوان باهوش ترین شرکت جهان شده، پیشرفت چشم‌گیر این کمپانی در زمینه‌ی هوش مصنوعی (AI) بوده است. غول‌هایی مانند اپل و گوگل برای توسعه‌ی فعالیت‌هایشان در زمینه‌ی AI نیازمند ساخت پایگاه‌های داده‌ای هستند؛ این موضوع به نفع انویدیاست چون چنین شرکت‌هایی از دیتا سنتر و چیپ‌های GPU تولیدشده توسط این شرکت، برای ساخت و توسعه‌ی پایگاه‌هایشان استفاده می‌کنند. بر اساس اطلاعات منتشرشده از طرف MIT، این کمپانی به تازگی 3 میلیارد دلار برای توسعه‌ی تراشه‌ی دیتا سنتر جدیدش خرج کرده که تاکنون باعث افزایش سوددهی شده است. تراشه‌های انویدیا توسط تمامی بازیگران اصلی فناوری هوش مصنوعی، مورداستفاده قرار می‌گیرند.

اتومبیل‌های خودران به تازگی توجهات زیادی را به خود جلب کرده‌اند و بسیاری از فعالان AI مشغول به سرمایه‌گذاری بر روی این فناوری هستند؛ باهوش ترین شرکت جهان در این زمینه هم با ساخت چیپست‌های رانندگی خودکار، با سازندگان وسایل نقلیه خودران شریک شده است.

با وجود اینکه در گزارش MIT صحبتی از پتانسیل انویدیا برای فعالیت در حوزه‌ی ارز رمزپایه (Cryptocurrency) مطرح نشده است، شایعات منتشرشده حاکی از این هستند که انویدیا در حال ساخت تراشه‌ای مخصوص است که به تسلط یافتن این کمپانی بر تکنولوژی‌ پول مجازی، مانند بیتکوین (Bitcoin) و اِتروم (Ethereum)، کمک می‌کند.

فعالیت در تمامی زمینه‌های ذکر شده باعث انتخاب شدن انویدیا به عنوان باهوش ترین شرکت جهان شده است. این غول تکنولوژی که در لیست‌های 2015 و 2016 منتشرشده توسط موسسه MIT در رابطه با کمپانی‌های باهوش و نوآور حضور داشته است، امسال رشد 37.51 درصدی را در ارزش سهام خود تجربه کرده است.

[ad_2]

لینک منبع