کوه یخی لارسن سی سرانجام از قطب جنوب جدا شد؛ 6 هزار کیلومتر یخ، آزاد در اقیانوس!

[ad_1]

بزرگ‌ترین کوه یخی جهان به‌نام لارسن سی از قطب جنوب جدا شد. تغییرات آب و هوایی و گرم شدن زمین از اصلی‌ترین دلایل جدا شدن کوه یخی لارسن سی به حساب می‌آید.

سال پیش کارشناسان خبر از جدا شدن یک توده یخ 3700 کیلومتری در قطب جنوب دادند؛ هم‌اکنون این کوه یخی به‌طور‌ کامل از قطب جنوب جدا شد. از سال 2010 دانشمندان شکافی را در یخ‌های قطبی جنوب مشاهده کرده بودند و پیش‌بینی می‌شد که یکی از کوه‌های یخی قطب جنوب جدا خواهد شد. کوه یخی دراثر شکافته شدن صفحات یخی در طول دهه‌ها و به‌طور تدریجی، شکل می‌گیرد.

آب‌های تحتانی و همچنین هوای گرم برفراز این صفحه، باعث رشد ناگهانی این شکاف‌ها می‌شوند. دستگاه تابش‌ سنج طیفی تصویربرداری با وضوح متوسط (MODIS)، اولین ابزاری است که جدا شدن این کوه یخی بزرگ از قطب جنوب را ثبت کرده است. مساحت کوه یخی لارسن سی تقریبا برابر با دلاور ایالات متحده یا کشور ولز است.

ماهواره‌ی اروپایی کریوست (CryoSat)، با اندازه‌گیری‌ دقیق ضخامت این کوه یخی، به دانشمندان اجازه داده است تا حجم این کوه یخی را محاسبه کنند. با نازک‌تر شدن یخچال‌ها در برخی از مناطق قطب جنوب، صفحات یخی جرم خود را از دست می‌دهند؛ روندی که غیرقابل بازگشت است.

کوه یخی لارسن سی

نوئل گورملن، یخچال‌ شناس دانشگاه ادینبورگ و همکارانش مدت‌ها پیش از جدا شدن کوه یخی، تخمین زدند که یک کوه یخی در حال کشیده شدن به سمت اقیانوس جنوبی است. جدا شدن کوه یخی لارسن سی (Larsen C) از قطب جنوب، تنها یک ماه پس از دستور خروج ایالات‌ متحده آمریکا از توافق آب و هوایی پاریس، اتفاق افتاد. گفته می‌شود کوه یخی لارسن سی از نظر بزرگی در میان یکی از 10 کوه یخی است که تاکنون جدا و شناور شده‌اند.

کوه یخی لارسن سی تقریبا 200 متر ضخامت داشته و 1200 کیلومتر مکعب آب یخ‌زده را داراست. این مقدار آب برای پر کردن 500 میلیون استخر المپیک یا دریاچه‌ی میشیگان، یکی از بزرگ‌ترین مخازن آب شیرین جهان، کافی است. اما با بعضی از توده‌های بسیار عظیمی که تاکنون دیده شده، قابل مقایسه نیست.

جدا شدن کوه یخی لارسن سی

کوه یخی لارسن سی در کوتاه مدت با سرعت زیادی حرکت نخواهد کرد و چندان از منطقه فعلی خود دور نخواهد شد؛ اما جریان‌های آب و باد احتمالا این توده عظیم را در نهایت به سمت شمال قطب جنوب هدایت می‌کند و در آن صورت این کوه یخی به مانعی برای کشتیرانی در آن منطقه تبدیل خواهد شد.

این احتمال وجود دارد که یخچال قطبی نیز به سرنوشتی همچون یخچال تووایتس دچار شود. البته این اولین باری نیست که شاهد جدا شدن چنین توده یخ بزرگی هستیم، اما شاید بعد از جدایی کامل بتوان آن را سومین صخره یخی بزرگ تاریخ دانست که از یخچال‌های طبیعی جدا می‌شود.

[ad_2]

لینک منبع

تغییر آب و هوا و افزایش دمای زمین، سفرهای هوایی را تبدیل به یک کابوس ترسناک خواهد کرد

[ad_1]

طبق جدیدترین تحقیقات، تاثیر تغییر آب و هوا بر سفرهای هوایی بدتر از آن چیزی است که تصور می‌شد. با افزایش سرعت گرمایش زمین و دمای هوا ممکن است کیفیت و حتی امنیت سفرهای هوایی به خطر بیفتند.

ماه گذشته، یک جبهه هوای سوزان به شهر فینیکس آریزونا، به عنوان پنجمین شهر بزرگ ایالات متحده آمریکا وارد شد. افزایش دمای هوا تا 48 درجه سانتیگراد سبب شد خطوط هوایی، 50 پروازی که قرار بود از فرودگاه بین‌المللی Sky Harbor به سمت دیگر مناطق انجام شوند را لغو کنند.

بعد از انتشار این خبر به صورت گسترده، مردم مشتاق شدند از قوانین فیزیکی که در سفرهای هوایی دخیل هستند بیشتر بدانند. آن‌ها در انجمن‌های عمومی به طور مداوم درباره تاثیر تغییر آب و هوا و افزایش دما بر روی پروازها، سوالاتی را مطرح می‌کنند. در جدیدترین مطالعات انجام شده، به این پرسش‌ها پاسخ داده شده است.

تغییر آب و هوا

گرمای شدید، ضایعه‌ای است که به خاطر تغییر آب و هوا اتفاق می‌افتد. افراد متخصص معتقدند همانطور که دمای کره زمین افزایش پیدا می‌کند، چنین موج‌هایی گرمایی که فینیکس را تبدیل به یک جهنم سوزان کردند بیشتر و بیشتر به مناطق مختلف دنیا وارد شده و متاسفانه، بیشتر از قبل باقی خواهند ماند. نکته بد دیگر این است که افراد، در مقایسه با قبل آن‌ها را بیشتر احساس خواهند کرد.

تغییر آب و هوا ، سفرهای هوایی را نیز بی‌نصیب نمی‌گذارد

این اتفاق بر روی سفرهای هوایی و نحوه‌ای که افراد امروز به تجارت می‌پردازند تاثیر خواهد گذاشت. یک تیم تحقیقاتی در دانشگاه کلمبیا تصمیم گرفت بر روی شیوه‌ای که تغییر آب و هوا و افزایش دما بر روی فرآیند بلند شدن از زمین و نشستن یک هواپیما تاثیر می‌گذارد، مطالعه کند. نتایج تحقیقات آن‌ها، در روز پنجشنبه سیزدهم جولای در مجله Climatic Change منتشر شد.

به طور خلاصه باید گفت فرآیند سفرهای هوایی با این اتفاق پیچیده‌تر می‌شود. این تیم تحقیقاتی از 5 هواپیمای تجاری معمولی که در 19 فرودگاه مهم در سراسر جهان پرواز انجام می‌دهند، مدل‌های عملکردی ایجاد کرد. آن‌ها همچنین بر اساس مدل‌های برنامه تحقیقاتی آب و هوای جهانی، افزایش روزانه دما را تحت نظر گرفتند. طبق نتایج، به صورت متوسط بین 10 تا 30 درصد از پروازهایی که در گرم‌ترین ساعات روز اتفاق می‌افتند، برای بلند شدن از زمین باید وزن بسیار کمتری داشته باشند.

تغییر آب و هوا

این قانون فیزیک، فقط هواپیماهای تجاری بزرگ را درگیر نکرده و حتی درباره هواپیماهای دارای اندازه متوسط نیز صدق می‌کند. تغییر آب و هوا و به سبب آن افزایش دما، بیش از همه فروگاه‌های دارای باندهای پرواز و فرود کوتاه و فرودگاه‌هایی که در ارتفاعات بالا قرار گرفته‌اند را تحت تاثیر قرار می‌دهد.

متاسفانه وضعیت تغییرات آب و هوایی در سراسر جهان به هیچ عنوان خوب نیست، به طوری که به عقیده برخی دانشمندان، ممکن است کره زمین به زودی وارد وضعیتی شود که دیگر نتوان این مشکل را حل کرد. از آنجایی که بیشتر فرودگاه‌ها و خطوط هوایی هنوز نمی‌دانند باید چگونه با این هنجار جدید دست و پنجه نرم کنند، احتمالا به زودی شاهد تاخیرهای بیشتر و احتمالا لغو تعداد قابل توجهی از پروازها خواهیم بود.

هزینه‌ای که فرودگاه‌های و خطوط هوایی باید برای مقابله با این مشکل جدید پرداخت کنند، متاسفانه بر دوش مسافر خواهد افتاد. به عنوان نمونه، به خاطر سخت شدن فرآیند بلند شدن از روی زمین، فرودگاه‌ها باید باندهای پرواز را طولانی‌تر کنند. همچنین خطوط هوایی باید با صرف هزینه‌های بالا، به فکر توسعه تکنولوژی‌هایی جدید باشند تا بلکه کارایی موتور هواپیماها را افزایش بدهند.

تغییر آب و هوا

از طرفی دیگر، کنترل‌کنندگان ترافیک هوایی مجبور خواهند بود با برنامه‌ریزی جدید، پروازهایی که تعداد مسافر آن‌ها (و وزن هواپیما) بیشتر است را به ساعات خنک روز موکول کنند. این موضوع سبب کاهش تعداد پروازها و کاهش سودآوری می‌شود که احتمالا تنها راه حل جبران، افزایش قیمت بلیط‌ها است! این شیوه برنامه‌ریزی، مدتی است در شهرهایی که افزایش دما به صورت عادی در آمده رعایت می‌شود. دبی جزو شهرهایی است که اکنون برخی از پروازهای مهم به آن، در ساعت‌های انتهایی شب و یا ابتدایی صبح انجام می‌شوند.

به عقیده دانشمندان، اگرچه ضرورت انطباق با شرایط جدید همچون تغییر نحوه طراحی هواپیماها غیر قابل انکار است، اما همچنان فرآیند از زمین برخواستن هواپیماها عملکرد ضعیفتری در مقایسه با زمانی که تغییر آب و هوا به شرایط امروزی نرسیده بود خواهد داشت. کاهش تراکم هوا و کاهش کارایی موتور هواپیما به دلیل افزایش دما، دلایل این اتفاق هستند.

هوایپماهای بزرگی که توسط بویینگ و ایرباس ساخته می‌شوند، دارای حداکثر دمای عملیاتی 52 درجه سانتیگراد هستند، در حالی که این میزان برای هواپیماهای کوچکتر به 47 درجه کاهش پیدا می‌کند. علم پشت حداکثر دمای عملیاتی بسیار ساده است؛ هوای گرم، تراکم به مراتب کمتری در مقایسه با هوای سرد دارد. به همین دلیل، هرچه دمای هوا افزایش پیدا کند، یک هواپیما به منظور بلند شدن از زمین و صعود به آسمان باید سرعت بیشتری داشته باشد.

متاسفانه، بیشتر فرودگاه‌ها دارای باندهای پرواز به طول کافی نیستند تا هواپیما پیش از بلند شدن از روی زمین، بتواند بر اساس وضعیت جدید ایجاد شده به خاطر تغییر آب و هوا ، به سرعت مناسب دست پیدا کند.

[ad_2]

لینک منبع